Özgür Yazı Atölyem..

Sen Beni Öpersen

2012-01-18T14:04:00.000-08:00

“sen beni öpersen belki de ben fransız olurum
şehre inerim bir sinema yağmura çalar
otomobil icad olunur, zarifoğlu ölür
dünyadaki tüm zenciler kırk yaşından büyüktür.
-senegalliler dahil değil
sen beni öpersen belki de bulvarlar iltihablanır
çağdaş coğrafyalarda üretir cesetlerini siyaset bilimi
o vakit bir sufiyi darplarla gebertebilirsin
hayat bir yanıyla güzeldir canım, sen de güzelsin
-yoksa seni rahatsız mı ettim?
sen beni öpersen belki de aşkımız pratik karşılık bulur
ne ikna edici bir intihar girişimidir şimdi göz göze gelmek
elbette ata binmek gibidir seni sevmek sevgilim
elbette gayet rasyoneldir attan atlamak
-freud diye bir şey yoktur.
sen beni öpersen belki de ben gangsterleşirim
belki de şair olurum seni de aldırırım yanıma
bilesin; göğsümde hangi yöne açmış tek gülsün
yani ya bu eller öpülür, ya sen öldürülürsün.
-haydi iç de çay koyayım.”

—	Ah Muhsin Ünlü

Ve yazı biterken..

Çirkin Ördek Yavrusunun Annesine Mektubu Varmış Meğersem :)

2012-01-14T17:34:00.000-08:00

Cannnnnım Annem, Biricik annem, - Nam-ı diğer kaptan :)
Bugün, sana dair yazdığım yazılardan daha farklı bir yazı olacak bu muhtemelen..

Bunca yıllık hukukumuz var Seher Hatun, ama kızın utangaç tabi böyle şeyleride diğerleri gibi yazsam ya bıdı bıdı bıdı diye iki dakkadaaa.. :)) Öhm.. Neden bilmem zormuş böyle kelimeleri yerinde kullanmak..

İnsan annesini nasıl anlatır?

Biliyorum (ki bazen bilmemezlikten geldiğim olmuyo değil.) ben senin hala küçük kızınım. Hayat ne sunarsa sunsun, hangi zorluklardan geçersem geçeyim, hep senin desteğinle ayakta kalmayı başardım. Kendime güvenimin en az olduğu zamanlarda bile senin bana olan güvenin tamdı -daima! :)

Öncelikle bunun için sonra beni sonnnnsuz sevdiğin için bissürü bissürü teşekkürler sana Enes'in deyimiyle 'Plaza temizleyen Seher Teyze' :)
Sonra da seni çok çok çok seviyorum ben ama kadın ya.. :)

(Bu bol gülücüklü,sırıtıklı bi yazı oldu sanırım ama Çaput da tepemde, defterimin üstüne de Yinemi'yi koydum.. Beraber yazı yazıyoruz annemize.. Yinemi, gülücük koy gülücük koy deyip duruyo :)) )

Sadece seni değil;
Mutfaktayken mırıldandığın şarkıları, babamla ve ananemle olan komik atışmalarınızı (valla ben çok gülüyorum ne yalan söyliyim yalan yok komiksiniz bence), odamı toplarken ve topladıktan sonra ki bana çemkirişlerini, kahve yapmamı isterken bana binbir çektiğin yağı, sonra kahve içerken yaptığımız güzel sohbetleri, biz; sen bilgisayardayken kolidordan geçince internet gidiyo yaaa işte sonra bize bu yüzden sinirlenmeni (bazen babamla özellikle yapıyoruz valla ilgi göstermeyince sen naaaaağbalım; ayrıca babam kışkırtıyo beni de. ), telefonu 'N'aber Gaymaklı Gadayıfım' diye açmanı, 'ayranı sonra içeriz'lerini, bazen bir anda şaşkınlaşıp söylediğin komik şeyleri, kısacası herrşeyinle seni çoook ama çoook seviyorum benim canım annem :)

Bi deee "Anne, bütün ağaçlar" geldi aklıma.. Bakalım sen hatırlayacak mısın? :)

Doğum günün bugün senin, umarım en güzel yıllarımız bundan sonrakiler olsun..
Eee artık sen, bugün, bir karadut şarabıyla yanında midyeyi, balığı hakkettin.. Meloş Hanım da geliyo yarın keyfin iyi vallaaa :)

Yanaklarımdan sen geldin öptün ya beni az önce; bende gelip öpeceğim seni bu sabah kocaman..

Sevgilerimle..

Mürettebatın hep seninle Seher Kaptan..

Not: Seyir Defteri'nin 2.sini de yazayım bi temizlik yap da ben evdeyken bari :D ehe tamam kaşınıyorum.. öperim çokçana.. :D

Ve tabi ki yazı biterken..

Büyük Ev Ablukada

2012-01-10T11:47:00.001-08:00

……(ekmek vardı tereyağı vardı utanılacak bir şey yoktu
……bir şey daha yoktu ama kavrayamıyordum)
işte böyle olmak en iyisidir olmakların
bir küçük çocuğu tuttum otobüsten indirdim
……(indirmiştim
……yok olan önemli bir şeydi allah kahretsin)
tüm kavgasız tüm duruk tüm başıboş
üç sayı kötü bir sayı iyi şiir dinledim
çıkıp okudular durup dinledim
bitmeseydi daha dinlerdim kötü mötü
saat kaç diye sordular birisi beş yani dedi
……(ha kavgada ha aşkta
……bu gök bomboş ha kavgada ha aşkta)
göğe baktım yerli yerinde
haydutlar dalavereciler yerli yerinde
vurguncular hayınlar vurdumduymazlar öyle
iyi dedim içim rahatladı
düzen bozulmamış dedim sevindim
tenhaca bir bölgelerinden şehre girdim
……(ben herkese varım
……başka türlü olmuyor inanmayın)

bakın bu şehri ben kurdum ben büyüttüm ama sevemedim
……(ekmek vardı tereyağı vardı söylemiştim önemlidir
……utanılacak bir şey yoktu kime anlatmalıyım)
ben sevemezsem sevmek kimselerin elinden gelemez
bizi tutkulara çağırdı otobüse sosise buzdolabına
telefona sinemalara radyolara bir sürü kancık sevdalara
sürü sürü mutsuz alışkanlıklara
yalana dolana itliklere keten elbiselere
……(sonra karısı öldü o çocuğun
……yalnızdı güçsüzdü herkesler gibiydi
……kirlendi kötülendi sarhoşladı pis karılara dadandı
……anladık onu ölenden başkası kurtaramaz
……ölen de kurtarmamıştı)

bak ben seni nerenden kurtaracağım şaşacaksın
şimdi bu taşları biz çektik değil mi ocaklardan
bu asfaltı biz döktük biz onardık değil mi
bu yapıları oniki kat yapmak bizim aklımızdı
biz kurduk istersek umursamayız ya
……(abluka burada başlıyordu çünkü)
ekmek yiyelim tereyağı yiyelim çocuk büyütelim
sen beraber yatacağımız yatakları hazırla
sen bir onu yap yeter bak göreceksin.
-Turgut Uyar

Ne zaman?

2011-12-31T14:57:00.000-08:00

Evet, yeni yılın ilk yazısı bu ama yeni karaladığım bir şey değil.. Geçen gün defterimi karıştırırken rastlaştık.. Sayfanın en başında "Ne zaman?" yazıyordu yazıdan farklı bir kalem rengiyle.. Muhtemelen yine böyle bir karşılaşma yaşamıştık daha önce.. E bayağıdır da görüşmüyorduk; bir kadeh karadut şarabıyla birlikte size kocaman ve yeni bir merhaba olsun bu :)

" Bir şey itiyor beni buna..
Size de olmuyor mu? - Yapma, hadi! Yine kendimi kandırıyorum.
Satırlarca ağlayabilirim kendime. Her koyduğum nokta sadece bir son. Başlangıçsız.
Öyle oluyor ki bazen aynı yerden defalarca atlayıp hala yaşayabiliyorum.

Sonra diyorum ki kendime yine :
"Az önce atladım. Saçlarım dolandı boynuma. Havada süzülürken nefes alamaz oldum ve -oldu."

Ama uyanıyorum sonra. Yorgun, halsiz ve beli tutulmuş uyanıyorum.

Ben sebebini biliyorum elbette. Özlemediğim bir şeyi arıyorum. İsteksiz değil -korkağım.

Ve hiç beklenmedik bir anda, geleceğimi düşünmüyor hikayem. Uykusunda yakalıyorum.

Belki de, o! -Bardağa uzanıyor susamaya. Derin derin soluyor ya da nefes alamadığında.

Yürüyor uykusunda, sayıklamıyor ama.

Kıvrılıp yatıyorum yeşil kanepesine. Yastığın altında pijama altım unutulduğu yerde. Açıp bakıyorum yandaki tozlu albüme hangi sayfayı çevirsem ben değil.

Anlıyorum ki şimdi..
Başka başka dünyalarda, yaratmaya çabaladığım o yaşam yok aslında.. "

yazı biterken..

sana büyük bir sır söyleyeceğim

2011-11-15T14:18:00.000-08:00

sana büyük bir sır söyleyeceğimÖnce bir başlangıç konuşması yapayım..

Öhmm.. Evet.

Aşağıda okuyacağınız dizelerin her biri çok kıymetli (benim için) . Küçük bir oyunmuş gibi, her girdiğimde yeni bir yere çıktığım '36.' sokaklar gibi, sonuna korka korka geldiğim dönemeçler gibi.

Küçük sırlar lazım hayata. Söylenmeyen sözler, bardakta kalmış bir yudum şarap, ve 'son kez' yalanları lazım kimi zaman.
Keyfini çıkar.
Her kelimesini hisset okurken.

Düşün.

Bu şiiri sen yazdın farzet.

Hiç unutmayacağınız kelimeleriniz, cümleleriniz var mı hayatta?
Varsa, iyi.

Derin bir nefes önce. Hadi.

Sana büyük bir sır söyleyeceğim..

Zaman sensin, zaman kadındır gönlü çelinsin ister, zaman.

Hep okşansın, diz çökülsün hep..

Dökülmesi gereken bir giysi gibi ayaklarına, taranmış

bir upuzun saç gibi zaman

soluğun buğulandırıp sildiği ayna gibi.

zaman sensin; uyuyan sen..

şafakta ben uykusuz seni beklerken..

sensin gırtlağıma dalan bir bıçak gibi

ah bu söyleyemediğim işkencesi hiç geçmeyen zamanın,

bu durdurulmuş zamanın işkencesi, mavi çanaklarda kan gibi

bu göz susuzluğundan, sen yürürken odada

bense, bilirim büyüyü bozmamak gerektiğini.

daha beter..

seni kaçak,

seni yabancı bilmekten.

aklın ayrı bir yerde, gönlün ayrı bir yüzyılda kalmaktan

tanrım, ne ağırdır sözcükler asıl demek istediğim bu

hazzın ötesinde taşındı sevgim hiçbir zararın erişemeyeceği yerde bugün

sen ki benim saat-şakağımda vurursun

boğulurum soluk alıp vermesen

tenimde bir duraksar ve yerleşir adımın

sana büyük bir sır söyleyeceğim her söz

dudağımda bir dilenen zavallı

acınacak birşey, ellerin için kararan birşey bakışının altında

işte bu yüzdendir sık sık seni seviyorum deyişim

boynuna takabileceğin bir tümcenin o parlakça kalp kristali

kaba konuşmamdan gücenme benim; bu konuşma

ateşte şu tatsız cızırtıyı çıkaran sudur o kadar..

sana büyük bir sır söyleyeceğim

bilmem ben

sana benzeyen zamandan söz açmayı

bilmem senden söz açmayı bilir görünürüm

tıpkı

uzun bir süre garda

el sallayanlar gibi

gittikten sonra trenler

bilekleri sönerken

yeni ağırlığından gözyaşlarının

sana büyük bir sır söyleyeceğim korkuyorum senden

korkuyorum yanın sıra gidenden

pencerelere doğru akşam üzeri el kol oynatışından

söylenmeyen sözlerden

korkuyorum hızlı ve yavaş zamandan

korkuyorum senden

sana büyük bir sır söyleyeceğim

kapat kapıları

ölmek daha kolaydır sevmekten

bundandır işte benim yaşamaya katlanmam

sevgilim.

Louis Aragon

(Biterken şiir..)

Pembe filimle danstan hemen sonra

2011-11-08T15:08:00.000-08:00

Nefes aldığımız değil, yaşadığımızı hissettiğimiz anda yaşıyoruz aslında. Yani gelişine biraz. Keyfiye. Ve istediğimiz için. Farketmeliyiz..

'Bunu yapacağım hiç aklıma gelmezdi aslında' dediğimiz anda yaşadığımızı farkediyoruz, tam o zaman. Şaşırtıyoruz kendimizi. Değişiyoruz her dokunuşta biraz daha.. Her bir insanın dokunuşunda apayrı..

Şöyle yazmıştım tam olarak:

"Bakın Bayım,
Size bunları yazıyorum çünkü kendimi; ihtimallerimin dışında olabilecek kadar sıradışı hissediyorum son zamanlarda..
O gün her zaman olduğu gibi yorulmuştum birşeylerden. Ben zaten hep yorulurdum, miskin bir yapımın olmasının yanısıra gülerken tüm hayatımı koyuyordum ortaya. Sıradan bir günde koca meydanın ara sokaklarından bilmeyerek de olsa ilerledim yanınıza. Yüzünüze dokunmak isteyen oldu mu hiç? Sanki küçük bir patikada yürüyormuşum da dağınık dallarıyla bir bütün kocaman bir ağaç gibiydiniz, adeta.
Bazen bunları düşünüyorum. Çok farklı şeyler de düşünebiliyorum bazen. Dünyadan hiç sıkıldığınız oldu mu sahi? Ertelemeyi denediniz mi? Keşke ertelemeyi erteleyebilseydim çünkü ben bir tek korkularımı erteleyemiyorum ne yazık.."

Tüm olup biten söylemediğimiz sözlerden ibaret aslında. Yap-a-madıklarımız kadar uzak. Yaptıklarımız kadar eski.. Her gün yeniden, bir yeniden daha, yeniden ve tekrar tekrar başlıyoruz hayata.

(Biterken yazı..)

2011-11-07T12:15:00.001-08:00

-I appreciate what you did for me. but you see, i’m any other woman. i sweat. i cough. i have cavities. you won’t miss me. you understand that now. Shut the door when you leave.

Ölü Diyaloglar

2011-11-05T14:34:00.000-07:00

-Sizin doğrularınızla yaşamak istemiyorum.

Sesi cılızdı.
Sahi, kendi de duymuş muydu söylediği cümleyi.

-Düşündüm bir an.

Derinlerden geliyordu ses.

-İstemiyorum!

Haykırıyordu kızın dudaklarına, kirpiklerine, saçlarına, parmak uçlarına içindeki soğuk, yosunlu kuyulardan gelen derin, ısrarcı, yosun kokan biri.
Kapıdan dışarıdaki karanlığı izledi; aynı zamanda kapının içindeki derin evrene bakıyordu sanki. Kimse çağırmamıştı onu. Şimdiye dek.

-Öyle olmasa ne farkeder. Her gün doğana kadar benim. Sadece benim.

Karar vermek zor. Yeni öğreniyor koca evrende verdiği kararın anlamsızca kaybolup gideceğini. Açtı kapıyı ne yarın, ne bugün, ne de başka bir zaman dilimi içerisinde değişmeyecek bir başkası için dünya.

-Seni zavallı.. Ne sanıyordun.

Ayakların hareket ediyor diye yürüdüğünü söyleyebilir misin?

-Beklemeli miyim? Tanrım! Gerçekten orada olmalıyım. Yaklaşmak için neyi bekliyorum daha! Fısıldamalıyım ona!

Milyonlarca kelime yankılandı içinde, milyonlarca duygu. Yaşadığı her anı yaşıyordu yine belleğinde. Kahkaha atıyor kendi kendine. Ağlıyor belki. Kendini, olmadık yerlerde; olmadık düşüncelerle başka bir insanı yaşıyor buluyordu. Bir sokakta, bir durakta, bir ağacın gölgesinde.

Aslında herşeyi biliyordu. Kapının içi de dışı kadar karanlıktı. Siyahtı bir o kadar dışı içine oranla.

Değiştiren yolları bir insandır çoğu zaman.
Kapılar yapmakta olduğumuz seçimlerse eğer, neden seçim yapmama hakkımızı kullanmıyoruz hiç?
Hangi tarafta olduğumuzu bilmek arzusu mudur bizi bu derece kesin çizgilere iteleyen?

-Vazgeçmek çok net. Kalmak, sorguluyor yarını. Sadece durmak istiyorum böyle. Nerede olduğumu bilmeden karanlıkta, öylece kal benimle.

Her ne varsa aklında attı teker teker. Gözlüklerini fırlattı. Çıkardı üzerinden ne var ne yoksa. Okuduğu tüm kitapları çıkardı attı zihninden. Okşadığı kedilerden çekti ellerini. Yediği tüm yemeklerin tadını unuttu. Artık hatırlamıyordu eskiden tanıdığı insanları sokakları.

Çırılçıplak başladı hayatına. Çekti gökyüzünün mavisini içine.

Ve o an:

-Bu koku.. Kokular, zor sınav!

Yuvarlandı yeşil dinazorlu bisikletiyle küçük patikadan. Tepe taklak oldu tüm dünya.

(Biterken yazı..)

Ölü Günlükleri (Altı)

2011-11-01T13:48:00.000-07:00

36. sokaktan sıska bir kedinin diliyle yazıyorum. Mutlak bir sonucun "hadi işleyelim de bitsin artık." başlangıcında durup; dönemeçte kararsız kalan bir ruh halim var.

36. caddeye ilerliyorum. Müstakil evler, kırık kiremitler, evlerden taşan asma ağaçları arasında bir çocuk şarkı söylüyor.
Karanlıktan korkan, şarkı söyleyen bir çocuk. Bulunduğum yerde yavaş ilerliyor zaman. İnsanlar telaşsız. Yüzlerine bakıyorum tek tek. Konuşuyorum. Her geçene selam verip en az on dakika dinliyorum karşımdakini. Dinledikçe içimdeki dalgalar diniyor sanki.

Kafamı kaldırıyorum; çocuk..

Bana bakıyor. Korku dolu bir ifade var yüzünde. Islık çalıyor. Karanlıkta. Tren istasyonları eski. Seviyor. Yüksekten korkuyor. Kuşlar diyorum, özgürler bence.
Avucumun içiyle kavrıyorum yüzünü. Gözlerini öpüyorum.

Sokaklar, caddeler, şehirler geçiyor. İnsanlar geçiyor. Derken,
İki meymenetsiz herif, oturuyoruz aynı masada. Konuşuyorlar. Dinliyorum. Sigara dumanı, soğuk bira ve İzmir. Unutturmuyor küçük çocuğu. Büyütüyor gitgide.
'Kekik' diyor biri, 'fena kafa yapıyor. ' susuyoruz arada gülüşüyoruz yer yer. Çocuk yine gelip oturuyor masamıza. Elleri soğuk.
Alıp ısıtıyorum. Faydasız. Dışarısı buz. Gitmek istiyor artık. Leylek olasım var diyorum. Karanlığa doğru yürüyor çocuk. Büyümüş bu kez daha da fazla..

Kaç hayatta vardı o? Nereden geldi buraya bilmiyorum. Başladığım işi bitiriyorum artık. Smyrna'ya saklıyorum sokak sokak.

Atlıyorum on iki otobüsüne. Gökyüzü aydınlık.

Güneş varken kendini saklamak çok daha zor. Kokularsa tüm yaşanılan hikayelerin özetleri gibi sanki. Bir toprak rengi atkıda, yıkamadığımız ellerimizde, bir kuru fesleğende kalan.

Bitişler hep ani, bilsen bile.
Hala uğruna kendinden vazgeçebileceğin yürüyeceğin yolların var.

Yürürken büyüdüğün; büyürken u döndüğün yollar var.

Hayatında ihtiyacın olan şeyleri söyleyen ve doğru soruları soran yine yolda gizlenmiş meymenetsiz adamlar var.

Ve bir de sonu başlangıcı kadar iyi yazılmamış ölü günlükleri dediğimiz hikayeler.. Bilerek yaşadığımız.

Ölü günlükleri bir köprüdür, asla sonu bağlanamayan. Fantastik bir hayat. Melankolik bir eski zaman ruhudur. Ölü günlükleri, bazen tam dönüşte yandaki bariyerlerdir. Parmak hesabıdır. Takılan komik isimler, koyu domates çorbaları, sıcak midyeler hatta bazen 'bir gün yeniden'e inanmaktır gizliden gizliye.
Ölü günlükleri, öylesinedir. Hiç bir zaman anlayamazsın gerçekliğini. Yaşanmışlıkla yaşanmamışlık arasında bir aldatmaca gibidir.

Ölü günlükleri yazılmışsa.. Çocuk çoktan gitmiş demektir.
(Biterken yazı..)

Ölü Günlükleri (Altı) Önsöz

2011-10-31T16:26:00.000-07:00

"36. sokaktan bir kedinin diliyle yazıyorum. Mutlak bir sonucun "hadi işleyelim de bitsin" başlangıcında durup; dönemeçte kararsız kalan bir ruh halim var "

Böyle başlıyor evet ölü günlüklerimin 6. bölümü.
Ve evet, dönüş yaptım ölü günlüklerime..
Çok yeni geldim yorgunum. Sıcak bir şekilde defterime döktüğüm sözcüklerimin bir kısmını yine fısıldayacağım sizlere.

Tüm yaşanmışlıkların kabuğunda, eskiye özlem mi vardır? Siz bir düşünedurun. Ben bir nefes alayım.
Üzülerek söylüyorum ki verimli bir dönemdeyim. Yazmakla mutluluk arasında kalmıyor mu bazen insan?
Her neyse, hepimizin söyleyecek sözleri var çoğu zaman. Birazcık dile getirme vaktindeyim şimdi. Sıra bende.
Az bekleyin. Biraz.

Ve farklı olabilirsiniz! Ama kesinlikle bir hata değilsiniz!
Bunu aklınızdan çıkarmamanız önemli.
Ve hata çoğu zaman '-saydı' ekiyle yaşanıyor bana göre. (küçük bir dip-not)
Sevgiyle kalın.

2011-10-11T12:03:00.000-07:00

http://yesilmandalina.blogspot.com/

Bazen uyumu abarttığımız arkadaşlarım da olmuyor değil..

~~ahhahaha o çorapların çantadan çıkışı dün gibi gözümün önünde :D~~

Temizlik Seyir Defteri 5. Gün

2011-09-29T14:36:00.001-07:00

İlk 4 güne nazaran mürettebat çok daha gergin.

Kaptan(annem), ona seslendiğimizde “ne var adımı mı öğreniyosunuz!” diye bağırmaya başladı.

“Odalara terliklerle girememe” yasağı hala devam etmekle birlikte kaşla göz arasında kuralları ihlal etmem ve bunun arkasından garip bir sevinçle hoplayıp zıplayarak bunu bir oyun haline getirmem de bu temizlikten bana yadigar kalan en güzel anılar olacaktır.

Özel olarak belirtmek isterim ki silinen bir kapı üzerinden ustaca toz bulma yöntemleri hakkında bir kitap yazabilecek kadar ustalaşmış bir anneye sahibim.

Gün içinde birkaç kez kullandığı “pazar günü de dinleniriz artık” cümlesinin ne anlama geldiğini henüz çözememiş olmakla beraber; bunu her duyduğumda büyük bir gülümseyle kafa sallıyorum.

Temizlik başladı başlayalı istikrarlı bir şekilde “kızartma yapın akşama.” diyen babamdan ise kızartma yapımı sonrasında koku ve yağı giderecek pratik bir çözüm gelmemiş olması hiçbirimizi şaşırtmadı ve bu cümleyi kurma cürreti üzerine temizlik filosu başkanı annemin “Tabi, oldu canım. Ortalığı da sen temizlersin artık. Canım çıktı bu evi temizleyene kadar kaç gündür. Hele bi yapın o kızartmayı o zaman görüşürüz sizle!” şeklindeki kısa ve öz konuşması üzerine bu fikirden derhal vazgeçilmesi gerektiği anlaşıldı..

Ve bir süre sonra; ‘bardak kırıldı, yerlere ekmek kırığı döküldü,simge kahveyi döktün mü eşşek seni, baba zorlama kızartma yapmıycam yarına’ gibi cümlelerle yönetimdeki gerilimi arttırırken biz mürettebat olarak mutfakta kahkahalarla güldük.

2011-09-25T12:44:00.000-07:00

Adımınızı köşe başından atar atmaz hissedersiniz; aslında tüm gri perdelerin arkasında en az bir çift göz sizinle birliktedir. Ense kökünüz kadar yakındır bütün hayatlar. Burası hayatınızda ne bir başlangıçtır ne bir sonuç.
Bir oyun siz olduğunuz müddetçe oynanır pencere önlerinde,kapılar ardında.

Tak tak.. Tik tak..

Bakın Bayım,

Boşuna bu çabanız.. Sabahtan hemen önceki laciverti yakalayamadınız uykusuz gözlerin halkalarında henüz. Kafa patlattığınız birşey vardı bir zaman önce. Bir hayaliniz.. Aynaya baktığınızda kendinizi iyi hissedeceğiniz ve derinlerde sakladığınız bir deniz yıldızı yahut bir mercanınız.
Hep aynı kapıya gelip geri dönerken siz; ben o kapının ardındaki tahta parçalarının kokusunu kırmızıya boyuyordum. Hep doğru zamanı düşleyip de her gün biraz daha geç başlamak hayata burada olağan bir davranıştı aslında.
Cesaret edemediğiniz her kapı arkasında ben duruyordum.

Tak tak..

Tırnak diplerim acıyor öyle sıkı sıkıya kavrıyorum bazen kendi gövdemi. Okuduğum kitapları yeniden okuyorum. İzlediğim filmlerse çok daha eski..
Kullanılmayan anahtarlarla dolu bir şehirde, elinizdeki anahtarı kullanmamak adil mi sizce?
Bir sokak hayal ediyorum elimde ekmekle. Küçük kafesten bir serçe havalanıyor; öyle de heyecanlı ötüyor kerata. Derken yerdeki ekmek kırıntılarına yaklaşıyor yavaşça o yedikçe daha fazla ufalıyorum kuru ekmeği; ben ufaladıkça yaklaşıyor serçe, ekmek ufalıyor git gide.
Bir kedi bekliyor köşede, kırmızı ayakkabılı bir kedi; serçeyi onun için beslediğime inanan, kararlı bir kedi. Tam köşeden dönüyor ki serçe alıp beni havalanıyor gökyüzüne. İkimizi de yutuyor gökyüzü.
Kediyle sizi özdeşleştiriyorum Bayım. Yemi, avcıyı ve avı ayırt edemiyorum artık.
Siz, anahtarınız ve arkası kırmızı kapıya gelecek olursak; lanet anahtarınız yerin dibine batsın.
Kafesler kuşlar için değildir; bir oyun da keyif verdiği sürece oynanır.
Ayakkabılarınıza iyi bakın Bayım.

(-) Misiniz? (-) Musunuz?

2011-07-29T15:01:00.000-07:00

Bir kerecik anlatabilseydim tam anlamıyla -ama baştan sona- hikayemi, korkmaz yoluma devam edebilirdim belki..
Olmuyor demek yetmiyor; yani söylemeye çalıştığım şey şu ki: yetmiyor; yetişmiyor kelimeler.
Hep söylüyorum aslında; sayıklamaz mısınız içinizden sizde? ‘bu defa son,yarın başlıyorum! ’
Ben ‘bir kere anlatabilsem..’ derim içimden hep. Yaşadıklarımı, unutulmuşlukları, yalnızlıkları, onun da zaman zaman da olsa güzelliğini.
Ama asla ‘beni’ değil. ‘Ben böyleyim. ’ mesajı veren cümlelerle değil. Yaşamı anlatsam.
Bir kere dinleyen olsa demeye korkuyorum çünkü hep düşündüğüm şu oluyor genelde: İnsanların zamanı yok Simge! Duymayacak bile seni kafa açma. Kendi yalnızlıklarımı bencilce bulur. Yanaşmak ve sormak isterim karşımda yalnız başına oturan çocuğa ‘anlatmak ister misin?’
Başkalarının hikayelerinden bir oyun çıkarmayı sevdiğim doğru ama insanların içine bakmak o acıyı anlatırken tekrar tekrar -saklayarak- yaşadıklarını görmek.. Bu bambaşka birşey..
Kendi labirentinde kaybolmuş kaç insanız oysa ama kaçımız farkındayız bunun tepeden baktığımızda.
Her gün aynı hataları yapmaktan sıkıldım. Soru sormaktan ve cevap alamamaktan da.. Ama umuyorum ki bir sonu olsun.
Elinde kahve gelsin bana desin ki bir gün ’ Korkma, yokum ben, hikayeni anlat, sonra unut gitsin. Duvarlara anlatır gibi. Sessizliği dinler gibi.. Sen tekrar kendin olabilmek istediğin için, hadi, durma anlat bana.’

Uyku Tulumuyla Penguen Avlayamazsın.

2011-07-21T14:06:00.000-07:00

Saat tam 22.00

Küçük parçalardan oluşan büyük yapboz -hayatınızın- bir bölümü de olsa aslında yaşadığınız an olduğu için büyük savaşlar verirsiniz ya kazanmak için; sonra baktığınızda ‘piyy’ dir o sizin için.. İşte öyle bir kısımdı benim için henüz ‘piyy’ dememe ve unutulmasına biraz daha zaman var.

Aslında şu an düşündüğüm ve kafama dank eden bir şey değil. Bir süredir düşünüyordum bu konu üzerinde..

Hayatınızı değiştireceğini düşündüğünüz bir konuda sizi anlamalarını beklersiniz genelde; ve aileler hep en zor bölümleridir bu işin. ‘Yine’ alışmaları gerekecektir. Bilirsiniz.. Ayak uydurmaya çalışmadan önce bir sürü tantanaya karşı yeteri kadar koruyucu olmayan kalkanınızı kuşanırsınız. Bilirsiniz.. Her zamanki gibi işte.. Özellikle babalar “kattttiiiiyyyeeeen!!” yahut “sence böyle bir şey olabilir mi? Saçmala ” sert bakışıyla zaten sizi nasıl caydıracaklarını biliyor gibilerdir..(Ama bu kez olmadığı ve bir yıl önceden büyük bir istikrarla sözünün arkasında durduğu için babama bu yazımı okumayacak olsa da teşekkür ederim.)
Çocukluğumdan bahsedesim geliyor böyle duygular içerisinde olduğumda hep aynı sahne..

Bahsedeceğim zamanlar, 1 veya 2. sınıftaydım muhtemelen.

En eski ise, kendimi kırmızı taytımla komşannemlerin (komşu yaşlı teyzelere İzmir’de böyle denir. Neden bilmiyorum ama.. Samimi bence. ) bahçesinde sarı küreğimle kovama kum koyup her bitkiyi söktükten sonra dikerken ya da çürümüş meyveleri gömerken hatırlıyorum. Avlumuz genişti. Kocaman bir kayısı ağacımız vardı ve dalından bir küçük salıncak sarkardı ipten yapılmış. Binerken hep bacakların acırdı ama kopana kadar sallandım bir keresinde sonucu malum.

Hep aynı kare gelir konar aklıma -en- mutsuzken neden bilmem. Sanki kovaya tüm ümitsizliklerimi dolduruyormuş gibi kendimi izlerim.

Tırnaklarımın arasına kaçan çamur, tereyağıyla incecik yapılmış kaygana kokusu ve bir yaşlı amca dikine bordo-beyaz çizgili pijamalarıyla elindeki gazeteyi okuyan.

~~Bir gün mutlaka çıkacaktı diyorum içimden sürekli; hayatım boyunca tepki vermeden zarar vermeden yaşayamazsın.~~
Sinirli bir evin tepkisiz sakin çocuğu karşınızda. Sinirli bir evimiz vardı,evet.

Her duvar ayrı bir tartışma; her camda gülümsemeyi bir o kadar isteyen insanlar; tahtakurulu, ağır, beyaz, kadife koltuklar, yeşil bir kilim akvaryumun altında saçaklarında saç örgüsü..

Güneşin akşamüstü vurduğu zamanlar..

Aslında büyümemek de lazım bir yandan. Gerçi herkes bunu ister sanırım.

“Gurur Kaynağı” olmak. Bu ailelerimizin zamanında yaptıkları hataları ve yapamadıklarının bir maskesidir belki de.Trajikomiktir.”Elalem”dir kimine göre. Bir ince örtüdür. Senin öne süreceğin bir bahanedir yaptığın her hatanın karşılığında. Bahane bulamayıştaki boşta kalan ‘ama..’ lardır. Baskılar, yenilgiler, yanılgılar, yapılan yanlışlar ve bunca kargaşanın içinde “Ben sana hiç karışmadım.” savunmasıdır. Karışmamanın da bir sorumluluk getireceğini düşünmek istememektir ve bu cümleyle “belki de yapmaz” hilesidir.

Bir şeyi unutuyoruz. Bir çok şeyi unutuyoruz aslına bakacak olursanız.

Sevgi bunun tam olarak neresinde? Yani anlamak istediğim, benim yenilgim ya da hayal kırıklığımda “ben sana söylemiştim” diyebilmek sevgi olsa gerek?! Yaptığındaysa “ben biliyordum zaten başaracağını” evet bu da olabilir.

Hayatında sürekli bir döngü vardır insanın. Zor zamanlar yaşar, güzel bir gün geçirmeyebilir, en sevdiğini kaybedebilirsin.

Ne! Olursa! Olsun!

Hayat bu.. ‘Hayat’ ! Kimse için yaşamıyorsunuz. Ben kimse için yaşamıyorum.

Sadece sevdiklerimize değer veriyoruz iyi ya da kötü.

Ne köleyiz ne de sahip..

Ailelerimiz bizi sevdikleri için bizimle. Biz onlarla sevdiğimiz için yaşıyoruz. Çalışan yada ofis görevlisi, müdür hiç değiliz..

Evet. Tam 22 yaşımdayım. Kocaman oldum. Sorumluluklarım var ve bu sorumluluklar benim için varlar ve yeterince kafamı karıştırıyorlar.

Kimsenin benim beynimde olup bitenlerden haberdar olmasına ihtiyacım yok belki; belki bu seneye kadar anlatmadıklarımdan çok dile getirdiklerim varlardı hep ama artık öyle olmuyor işte.

Orda durup beni deli edebiliyorlar.

Kafam kendi içinde varlığınca karışıkken, lütfen, buna yardımcı olmak ya da birilerini suçlamak yerine sadece anlamaya çalış ve öylece dur.

Sadece orada durmak zorunda olsan bile..

Hiç bir sorumluluk gerektirmese bile bekle.

Küçük harfler zaten yetiyorken, emirler yağdırarak bağır-çağır kazanacağımız hiç bir savaş bizim değildir. Ve kazanmış olmayız bunu bunca yıldır anlamış olmalıyız her birimiz.

Bırak!

Görmüyor musun?

Kendini rahatlatırken ya da nefesini tüketirken aslında zamanın işleyişiyle eşdeğer kaybettiklerimizi..

Açıklama ektedir.

2011-07-11T14:31:00.000-07:00

Bazen hızlı

bazen de yavaş..

bu şarkı da olmasa olmazdı.. Marc Aryan'a kulak verin :)

Yerden Yüksek

2011-06-05T02:18:00.000-07:00

Bundan yıllar ve yıllar önceydi..

Hatırlıyorum üzerimde kavuniçi; ambulans ve itfaiye desenli bir tişört ile krem şortum vardı ve benim için gereğinden fazla değerliydi. (şimdi nedenini hatırlayamadığım bir bağlılık mevcut olsa gerek.)

Henüz oyunu bıraktığım için sandaletlerim çamur içindeydi ve parmaklarımı birbirine sürterek; kumun çıkardığı gıcırtıyla birlikte, aptal aptal gülüp duruyordum..

Çamurdan yaptığım herşey parçalanırdı kuruyunca, birkaç saniye kırılmadan elimde tutmak için ve en derin kaseyi yapabilmek için sayısızca uğraşmışlığım vardır.. Sıkça bisikletten düşer yaraların kabuklarını ustaca kaldırırdım. Diz kapaklarımdaki taze deri pembeliği iyileşmek miydi yoksa hayatımdaki yaraların ağırlığını hafifletmek miydi onu şuan bile bilmiyorum.. Yeşil ve dinazorlu bir bisikletim vardı o zamanlar ve yine o nedenini bilmediğim bağlılıktan dolayı en son bir kamyonun altından son anda yırtarak birbirimizden uzağa savrulduğumuzda birbirimiz için artık yetersiz olduğumuzu; o parçalanarak, ben de iki dizimde birden koccaman yaralarla anlamış olduk.. Bir dilim salçalı ekmek ve iki üç çaputla dizimde durmaya çalışan kantron yağlı pamuk hayatımı iyileştirmeye yönelik ilk adımlarımdı o an için..

İlk ergenliğe geçişim birkaç saat sonra olunca hangisine daha çok şaşıracağımı bilmeden elimde telefon, karşımda dağılmış direksiyonuyla yeşil dinazor, şaşkın bir halde annemi bu garip müjde için aradım..

Artık seçeneksizdim..

‘Sanırım büyümek biraz kanlı veya salçalı..’ diyerek geçip gitmiştim sonra hayatın yanından..

Ortaokul henüz bitmek üzereydi..(yanlış hatırlamıyor olmalıyım..)

Bu sadece küçük bir anı tabi şuan, aklımda ufacık bir mum gibi parlayan..

Tarif edemediğim duygular içindeyim birkaç gündür.

Sanki göğsüm yerinden çıkıverecekmiş gibi.. Nasıl anlatmalı nerden başlamalı bilmiyorum aslında..

Bahçeli evlerin hayalet çocuğuydum sanki..

Güneşin yüzünü iyice gösterdiği vakitlerden bahsetmek isterim size..

Kuruyan fesleğenlerin kokusunu serpiştirmek isterim daha, bahçe hortumundan püskürttüğüm suyla oluşturduğum gökkuşaklarından, ‘kocaman anane’min tülbentindeki sakızdan ve ilkokulda harçlığımın tamamını yatırdığım ucuz çikolatalardan da bahsederim belki..

Tekrar izleyemeyeceğim bir film gibi hiçbir anını gözden kaçırmadan seyredip anlatmak istiyorum yavaş yavaş.

Bir başka sefere kalsın şimdilik diğerleri.

Ve bir haber, yoldaki

2011-06-04T06:22:00.000-07:00

bir gün

geleceğim ve bir Haber getireceğim

damarlara ışık saçacağım

ve sesleneceğim içerden:

ey sepetleri uykuyla dolu olanlar!

elma getirdim, elma

...kızıl güneş.

geleceğim.

dilenciye bir yasemin vereceğim,

cüzzamlı güzel kadına da

yeni bir küpe...

köre diyeceğim ki: bak, nasıl da güzel bahçe!

çerçi olup dolaşacağım sokakları

ve sesleneceğim:

çiyci geldi, çiyci geldi, çiyci!

yoldan geçen diyecek:

sahiden de karanlıktır gece.

ve samanyolunu vereceğim ona.

köprüdeki kötürüm kızın

büyük ayıyı asacağım boynuna.

bütün küfürleri süpüreceğim dudaklardan.

bütün duvarları yıkacağım yere.

haramilere diyeceğim ki:

gülümseyiş yüklü bir kervan geldi!

bulutu parçalayacağım.

gözleri güneşe bağlayacağım

gönülleri aşka

gölgeleri suya

dalları rüzgara

sonra bütün bunları birbirine

ve çocuğun uykusunu da

cırcırböceklerinin mırıltılarına bağlayacağım.

uçurtmaları uçuracağım gökyüzünde,

saksılara su vereceğim.

geleceğim.

atların, sığırların önüne

okşayışın yeşil otunu serpeceğim.

susuz kısrağa çiy kovasını sunacağım.

yoldaki yaşlı eşeğin sineklerini kovacağım.

geleceğim.

ve her duvarın başına bir karanfil dikeceğim.

her pencerenin altında bir şiir okuyacağım.

her kargaya bir çam vereceğim.

yılana diyeceğim ki: kurbağa nasıl da fiyakalı ama!

barıştıracağım.

tanıştıracağım.

yol alacağım.

ışık içeceğim.

seveceğim.

Sohrab Sepehri

Not: Sohrab Sepehri epeydir iyi şiir okumadığımı düşündür bana.. Çok ama çok sevdim ben.. Umarım beğenirsiniz.. Görüşmek üzere ;)

Factotum!

2011-04-30T16:03:00.000-07:00

Buraları eskiden hep Dutluhhduuuğğ!! ~~İşte devlet bi ayak basıyo buralara sonra..~~ Berisini alamadık.. Unutuldu gitti buraları.. Yakında güzel şeylerle geri döneceğim efendim.. Çok saldım kendimi çoook..

Saygılar sevgiler öpücükler.. Çıpaaaala çıpala gülücükler :))

~~Kendi bloğunu unutur muymuş insan..~~

Öhhmm Neyse.. Görüşeceğiz yakında :)

Siz o zamana kadar isterseniz;

Güzel bir kaç film izleyin..

Hayaller kurun; o esnada tanımadığınız bi' benliğinizle tanışın falan.. Oluyo bazen öyle şeyler..

İçiniz çok sıkılırsa,

~~Saçlarınızı kesin.~~

Uzun süredir nasıl olsa seksek de oynamamışsınızdır?

(bazılarınız hiç oynamamış olabilirsiniz aşağıda bir küçük şablon verdim canlarım.)

Hayır, çok sıkılırsanız diye ~~söylüyorum.~~ (müziği açın avazınız yettiğince çığlık atın..?)

Romantik aylardayız belirtmeden geçmeyelim.. Depresifliğe hiç gerek yok değil mi?

Güzel şeyler var yok değil her birimiz için..Şöyle şeylere başvurmayın lütfen..

En yakın zamanda başlıyoruz tekrar; bi' süredir uykudaydık farzedelim..

Turşu suyu..

2010-12-20T15:11:00.000-08:00

Her insan kendi hikayesini doğuruyorsa; her hikayenin de bir insanı yaratması niçin yanlış olsun?!

Sen aynaya öylece bakarken kadraja giren silah ile yaşamın arasındaki mesafe yaşamınla ölümün arasındaki mesafeyle farklıdır elbette..

Benim beynim seni almazken, kalbim seni tüm vücuduma pompalıyorsa da işte asıl hata budur ve bencilcedir kimine göre..
Kimine göreyse mevsimsel döngüden ibarettir tüm bu çırpınmalar..

Ben bir rakundan geldiğimi savunmak istiyorum bugün..
Hiç bir karşıt tez beni tatmin etmeyecektir öyleyse..
Ne olmayan kuyruğum, ne de kürksüz derim fikrimi değiştirmezdi..
Bugün kendimi rakun gibi hissediyorsam; öyleyimdir!

Küçük bir köy kahvesi hayal etsen bugün?

Tahta masaları,yakın bir yel değirmeni ve görünüşünün dışında bambaşka bir dünyası olan bir işleteni olsa..
Meselaaa, A Takımı filmindeki Murdock gibi olsa biraz..- Bence gayet ilgi çekici olurdu ve hep oraya giderdim muhtemelen..- (Neyse henüz belli olmayan konum eminim bu değildir..)

Hem monopoli'deki şans kartları kadar rastgele ve yine onlar kadar hesaplanmış olan kaderin seni bir bisikletin dönen tekerleklerinin hızıyla oraya getirsin..

Ben gelsem yanına, yağmur yağsa hafiften hafiften, beni görsen..
Ben seni gördüğümde burnumu oynatarak yanaşsam korka korka..
Lakin yollarımız ayrı olurdu o vakit..
Sonuçta ben bir rakunum sense bir insan..
Bu sevgi bana verdiğin meyvelerle sınırlı kalırdı muhtemelen..
Hem trajedik hem saçma hem de komik olurdu değil mi bu hikaye?

Ben de öyle düşünmüştüm..

Şimdi de pek farklı sayılmaz son duruma baktığımda..

Ne söylemek istesem de sana,zaten boşuna..

Ben hep bir adım fazla..

Sana hem daima yakın, hem kilometrelerce uzağında..
Acı çektirme Carlos,
Gülümsetme de, parmaklarını ver bana..

Su Birikintisi

2010-12-07T14:37:00.000-08:00

Ellerinin kocaman olması bir kalbinin olmasını gerektirmez.
Kız çocuklarının ilk yanılgısıydı bu..
Babaları ve onların büyük ellerine beslenen sınırsız sevgi ve güven..

'Yine sıkıcı pazartesilerden birindeydik ve "huzurumu kaçıracak hiç bir şey yok" diyebilecek kadar mükemmel bir başlangıç yaptım sabah..'
Hep aynı başlar tüm hikayeler ama.. Evet, ben yalan söyledim!

Farklı bir şeyler yaptığım yoktu..
Bir adamı gölgesinden ayrı saymaktan farklı değildi sanırım..

Tırnak etlerini dişiyle didikleyerek sonunda ince bir çizgi halinde tırnağını kanatan ve bu manzarayı mükemmel bulan biri anlayabilir beni şuan sadece..

Eskizini çıkardım da diyebiliriz hayatımın şu başına oturduğum yazı da..

Lütfen denemeyin!

Hiç bir sonuç alamıyorsunuz ve aksine olabildiğince debeleniyorsunuz; annesini mi yoksa babasını mı daha çok sevdiğini sorduklarında nefesi durabilecek bir çocuk gibi..

Tekerlemeye meraklı bir arkadaş da edindim şu sıralar..
Evet,gülümsediniz sanırım.
Bazen istediğin kadar gülebilmek güzel..

Yeni arkadaşlar edinmek korkutmuyor şuan için beni.. Hayret ediyorum..

İşin bir başka tarafı da artık yeni bir şeyler yapmalıyım diyorum hep; sorumluluk yüklüyorum kendime..
Bundan mutluyum. Her zaman senden birşeyler bekleyen insanların olması da hiç fena değil ki kendimden beklediğim, sadece, hayatı daha yaşanılabilir kılabilmem..

İnsanlarla çatışmak yerine tartışmayı deniyorum mesela..

Ve çocuk şarkılarını sadece çocuk büyüten anneler, ana sınıfındaki çocuklar değil koskoca "üniversite çağına gelmişsin be adam" dediğiniz karakterlerden işitmek oldukça farklı bir deneyim.

Ve eve geldiğimde masamın üzerindeki müzik kutusu bana geçmişin düşündüğüm gibi kötü olmadığını fısıldadı bu akşam..

Anılarımı nasıl küçük bir kutuya saklamışım bir görseniz..

Geçmiş kar yağarken uzun zamandır görmediğin bir arkadaşını Taksim'de beklemek ve bir buket çiçek almaktır bazen..

Bazen gülümsemeyi unuttuğunda gözünün içine içine bakıp dil çıkartması ve seninle uğraşmaktan hiç vazgeçmemesidir..

Bir uzun yolculuktur giderken gülümsediğin; dönüşte gülümsemeye çalıştığın..

Sevdiğin insanların hiç bir şeye aldırış etmeden odana girmeleri ve hiç hesapta yokken yanağına öpücük kondurmalarıdır..

Şıpsevdi sakızları geldi aklıma bu birkaç satırı yazarken.. Ama onlardan esinlenmiş olamam sanırım.. Ya da olabilir bilmiyorum..

(aklıma gelmişken evet ben o kağıtları da biriktiriyorum sonra bazen cüzdanımdan çıkarıp okuyorum şirinler bence.. :) )

Geçmişim biraz da odamdır benim..
Her sabah okula giderken kimse görmeden seksek oynamaya çabalamamdır..
İnsanlardan çaldığım kısa anlardır ve benden ödünç aldıkları..

"kişisel gelişim yazısı gibi oldu bu yahu" da dersiniz şimdi siz..

Olsun; varsın; kızmam size, deyiniz..

Ama yok mu sizin de mavi bir kutunuz zaman zaman aklınıza takıldığında açıp baktığınız?
İçinde çınar yaprakları sakladığınız?
Birbirinize yazdığınız mektupları sakladığınız?

Vardır mutlaka, hiç zaman kaybetmeden açar o gizli dünyaya bir an için bakarsanız;
Eminim beni anlayacaksınız..

Not:(Biterken Ezginin Günlüğü Kopan Bağ çalıyordu)

Not2:(Bu albümü bana alan o arkadaş var ya; ah gidi ah!! nasıl bir mutluluktur bu..)

1420

2010-11-10T04:25:00.000-08:00

Etraf gözalabildiğine dağınık, yastıkların üzerindeki yalnızlığın kanaviçe desen tozları, ruj parçaları, oje damlaları arasında veda etti;
En şık kıyafeti ve en geniş repertuvarıyla da değil hem..

Sen bensen; ben kimim öyleyse?

Ama şunu bilmelisin ki birlikte ölünmüyormuş Antuan.. Ne yazık..

Ne en fiyakalı, en içten sözler; ne kesilen racon kurtarmaya yetti bir saniyelik o ılık şevkatli nefesini..

Yağmur damlası içine işlemiş kumaş parçası gibi su gördüğünde boyasını salıverdi hayat.

Küvetteki kanla köpürmüş su, çarpan ilk ışıkla nasıl parlar oysa..
O günlerde fişimizi çekebilseydik keşke diye ümit ettik bir süreliğine senden sonra.
Adımlarımı saydım..
Hep yirmi birdi..yirmi bir..

Soru sormaya yeltenecek kadar samimi değildim,
Ve sayılarla aram hiç iyi olmadı süreç içerisinde..
Duvardaki tuğlaları birer birer söküp küçük oyuklar açmak ve içimde ne varsa ellerime dökülen doldurmak istedim..

Geceleri bazen roma rakamlarını düşünürüm
1813'ün MDCCCXIII olması gerek sanırım..
Bu tarihi severim neden bilmem ama bence sebep bulmaya da gerek yok..

Aslına bakarsan plakalardaki sayıları toplamayı hem ondalık olarak hem sayısal değerleriyle severim..
Hepsini yaşına tamamlarım.. Bazen hiç istemediğim sonuçlar yaratırım..
Ama sanırım konumuz bu da değildi..
Kimse için hiç bir anlamın yok..
Ben varım, sense benim ölü arkadaşlarımdan sadece birisin.
Bense, sizi düşünce mezarlıklarından toplayan bir çöpçü olabilirim yalnızca

Ayakların orantısız büyüyor..
Oda hep aynı,ayaklarınsa çirkin.

Bir su birikintisinden senin aksini izliyorum.
Sense hep daha fazla susuyorsun bu lanet evrende..

Buzdolabı Poşeti

2010-10-23T16:13:00.000-07:00

Sizi izledim..
Şişmiş damarlarınız ve kuruyan dudaklarınız vardı; bazılarınız parmaklarını ağzına götürüp kuruyan nasırlarını tükürüyordu..
Zavallı olduğunuzu düşündüğünüz için mahçuptunuz ve heyecanlı..

O gün yüzünüzde belli belirsiz bir gülümsemeyle seslendiniz bana..
Sanırım sizi dinlemedim..
Her zaman olduğu gibi zor birşeylerin peşinden koşuyordu insanlar BENCİLCE!
Hayat hep zalimdi Mr.Darcy..
Daha bunu henüz farketmiş olmak bunca yaşamışlığın içinden sıyrılarak ne acı..
Aldığınız yaraları görmezden gelmek çoğu zaman iltihaplanmaya yol açar.. Yaşantımızda böyledir aslında.. Yani sanırım..

Üzgünüm..

Çok fazla cümlem yok ve anlatacaklarım henüz kısıtlı bu hayatta.. Her gün yeni bir şey öğrenmeyi beklemek çok erdemlice belki de ama; beklemeye yetecek kadar zamanı yoksa peki insanın??

Aslına bakarsanız hiç bir şeyi deli gibi istemediğimi farkettim.. Ama şimdi bunu konuşmanın sırası değil..

Hey!
Lütfen bana yalnız olmadığımı söyleyin çünkü korkuyorum.. Sanki bu dünyaya yeni bir çocuk gelecekmiş gibi ya da tırnaklarımı bir kerpetenle parçalayacakmışım gibi bir duyguya kapılıyorum..
Mutsuz olmamı ve acı çekeceğim anı hissetmeye çalışarak sıçrıyorum bulunduğum yerden..
Çok samimiyim.. Ama kesinlikle deli olduğumu düşünüyorum..

Elinizi gördüm Mr.Darcy;
ve adınızı da izlediğim en güzel filmlerden birinden ödünç aldım.. Kısa bir süreliğine sizi var olmaya çalışan bir baş karakter gibi tüm zorlukları yenip doğru olanı yapmaya zorladım.. Hayatınızı değiştirdim sizden habersiz uykunuza girip..

Ama üzülmeyin..
Gülümseyiniz; yine yavaşça çekilebilirsiniz ininize bir dinazor olsanız ya da bir prens hiç farketmez önemli olan kurulan hayallerdir bence yaşamda..
Günde en az 6 kere halüsinasyon görebilirmişiz..
Yani bu da demek oluyor ki gün içinde gördüğüm 6 yanılgıdan birisi siz olabilirsiniz..
Beynim bana oyun oynamış olabilir..
Olmadığınıza inandırmak olduğunuzu kanıtlamaktan çok daha kolay olacaktır hepimiz için..Eminim buna ve sanırım hemfikiriz..

Gülümseyin lütfen biraz Mr. Darcy,
unutmayın ki ben kaçığın tekiyim.. Elbette dolabımda beni mutlu edecek bir kaç gerçek daha bulabileceğim zamanlar gelecek.. Ve açıp yine aynı kitabın aynı sayfasını aynı duyguyla kahkahalar atacağım..

Belki daima zevkle izlediğim filmin yine 108. dakikasında korkudan başkalarının hayatına üzülüp "Tanrım bir yerlerde bu yaşanıyor; sanırım çıldırmak üzereyim.. Seni lanet olasıca.. Bir son verin artık" diye ayaklarımı ısrarlıca birbirine dolaştırmaya ve hiç çözülememecesine bir bağdaş kurmaya çalışacağım..
Şimdi anlıyorum ki ben buyum..
Ve sanırım şimdilik bu kadar..
Biraz cesaret verin bana lütfen..
Tekrar görüşeceğiz; o zamana kadar hoşçakalın Sevgili Darcy..

Ölü günlükleri (beş)

2010-10-15T14:54:00.000-07:00

Tüm metropol hayatının dışında ve ses tüm varlığını yitirdiği vakit kulaklardaki,
ince ince yanımıza sokulan sıcak bir kucak olarak anlatılan "huzur",
bana öyle geliyor ki kişiden kişiye değişen ve çoğu zaman vücut bulamayan hayallerde gizli olan bir düşünceydi aslında..
Ölüm, hep sorunlar varken dile getirilir;çoğu zaman bir kaçış ve biraz da "huzur bulunan yer"dir kimilerine göre.

Aslında anlaşılmak istersin sadece; ve herşeyin yolunda gitmesini, evinin tozlanmamasını, radyoda en sevdiğin şarkının çalmasını, aynanın banyodan sonra buğulanmamasını istersin..

Anlatırsın kendini belki de şöyle:
"Yirmi bir yaşındaydım; belki de bin yaşındaydım bir yerlerde.. Koyu kahverengi saçlarım ve hiç nasır tutmamış parmaklarım vardı.. Yatak örtüm sarıydı; tırnaklarım mavi.. Tramvayda yolculuk yaparken parmaklarımın ucunda yere basmaya çalışmayı ve başımı cama yasladığımda nefes alışımla buğulanan camı severdim.. Ve bazen gülümserdim."

Ayrılık kelimesi tanen gibi kekremsi bir tat mıdır sizce de?
Ölümse ayrılıkları kapsar ve sorgusuz,karşılıksız sevgi, en derin uyuduğumuz yer; kaybolduğumuz ve bu kaybolmuşlukta daima bir sınır ve kısıtlama getirdiğimiz günlerin aksine uçsuz bucaksız bir gökyüzü gibi yüreğimizi açtığımız tek sorumluluk anıdır.

Hayata atılan son imza belki..

Sevdiğin insanlar,mırıldandığın melodiler eşliğinde yürüğün yollar,merdivenler..
Ne zaman senindi?
Bunları her gün yapan insanlardan farkın neydi?
Neden sevmek için seni seçtiler?

Hepsi unutulur zamanla..
Sadece; tek bir ölüm yok sanırım, hayatta..
Unutmak da bir ölüm biçimi değil midir?

Ama..

Asfaltın yağmur yağarken ki parlak karanlığında ,sokak lambalarının ışığıyla araba camından belli belirsiz yansıyan korkak aksin ve üşümekten zehir kesmiş ellerinin içine üflediğin bir yudum nefes canlılığının en büyük kanıtıdır..
Şaşırmalısın..
Daha dün yok gibiydin sanki?
Bir bakarsın ki ordaymışsın..

ölü günlükleri (dört)

2010-09-07T15:32:00.000-07:00

Sinirlendiğim herşeyi masaya koydum.
Hayatı , dostları,yamuk duran marilyn monroe çerçevemi,gerektiği gibi işlemeyen beynimi ve bazen hissetmediğimi düşündüğüm kalbimi..
Şimdi bakıyorum.
Güya somut bakıyorum.
Çok özür dilerim ama bu çok boktan bir yalan!
Kendi haline somut bakabilseydi eğer insan objektif olarak;
ne üzüntü ne keder ne sinir bi halt olmazdı içinde biriktirip mavi kutularında gizlice sakladığı şimdi..
İnsan her gün ölür biliyor musun, her gün..!
Yaptığı her hatada yeniden yaşam hakkı ister.
APTAL..
İnsan.
Bencil ve soğuktur;kararsızca ilerlersin hatalarının o geniş o siyah o parlak okyanusunda en şehvetli bakışınla..
"Keşke"dersen..
Orda dur
Hayır işte,bunu yapma!
Çünkü asıl hata başlar;hayvani iç güdü uyanır.
"gerizekalı" dersin "kahretsin!"
O sırada ince çizgiyi farkettin mi peki?
Kızdığın, yaptığın hata değil; karşı tarafın tepkisi.. kadim dostum?!(filmlerdeki tüm sokulan laflardan daha yılanca bir gülümsemeyle "kadim dostum" )
Ben bu filmi kaç kez seyrettim
Ve gördüğüm tüm başrol karakterleri kokmuş balık tadındaki pişmanlıktan çatalladılar,doydukları halde hemde.
Görgüsüzce.
Sakinliğini bozmadan "LANET OLSUN!"(içten içe..)
İçinden geçen küfürlerin hepsi üzerinde ihtisas yapılmış ve ennn nadide olanları özenle savrulurken bir kağıt kesiği gibi ince ve "cız" süreli bir acıyla yine karşına çıkan bencillik mi oluyor?
Tatlı tatlı kaşır gibi yarayı akan kanı arttırmak için yarayı eşelemek..
Tanrım ne büyük haz..
Bir sonraki daha kaba.
Çığır açarak.
Tüm aptal köpekler gibi sadığız hatalarımıza.
Ve sabit bakışlı,dik kaşlı ve ince dudaklıyızdır hepimiz görmezden gelebilmek için.
Yarın kalktığımızda uykumuzdan, bizi düşündüren ısrarlı bir şeyler olmamalıdır.
Silelim belleği.
Gurura karşı koymak zor tabi ki.
Bugün sıra kimde peki?

Sen koca bir..!

2010-08-16T09:51:00.000-07:00

Kalkar kalkmaz etraflıca bir küfür savurasım geldi öyle bi' okkalı olucakken tam dilim sürçtü gülesim geldi.. Aynada ki saç baş göz dağınık.. Tamam dedim başlıyoruz.. Yine erken uyandığım bir güne,merhaba diyemeyecek kadar gereksiz saydım kendimi.. Erken kalkan yol almaz aksine evde pinekler olarak çürüttüm tezini anonim'in..
Kapı çaldı..

Gelen de kim ola derken.. Bir ağızdan açıverdim ki kapıyı bizim kapıcı teyze temiz su istiyor..

Kovadaki suyu değiştirirken 'ne yemeliyim'diye düşündüm..
Banyodan çıkarken son bir kez daha aynaya baktım..
Evet bugün gerçekten tarifsiz derecede savruksun lanet olası!
Adını bilmediğim kapıcı teyze teşekkür etti.. "Her atasözü doğru değil teyze kanmamak lazım.."dedim..
O sırada şaşkın ve ürkek bakışlarını benden tarafa kilitledi..
Göz göze geldik..
"iyi günler"
'size de teyze..'
Bir günlük hayatla kaynaşma atağı da böyle son buldu..
Kapıyı kapatıp,mutfağa girdim; buzdolabının kapısını açtım baktım kapadım bir kaç kez..
Ve duraksadım kısa bir süre için..
O sırada aklıma gelen ve beni çıldırtan tek soruna yöneldim..
'Evdeki ekmekler bayat..Bense taze ekmek yemek istiyorum..'

Yaşam Belirtileri Bulundu..

2010-08-06T13:50:00.000-07:00

Açıkçasını söylemek gerekirse kesinlikle bir kaçıştı benim için ama bir geldim baktım ki o kadar çok şeyi göremiyorum.. Ne yazık.. Hazır olun burada kandırma göçürme sinir bağırış çağırış yok..

Ben farklı bir yerdeyim bugün gökyüzünün mavi, yaprağın yeşil, civcivlerin yumuşak olduğunu size hatırlatan bir yer..

Anneannemin şen şakrak esprileri, dedemin şezlongda gözlüklerinin altından bizi izlemesi, kuzenimin bitmeyen sabah uykusuyla geçen bir kaç gün..

Kaybettiklerimi ararken, yaşadığım onca olaya üzülürken ve ümitsizce bu ışığı, bu tüneli, bu esintiyi fark etmemek üzereydim..

İşte uyanma vakti..

Hayat bize her istediğimizi vermez demek yanlış olur.. Ben öyle düşünmüyorum en azından şu dakikalarda.. İyi ve kötüyü ayırt eden benim.. İstersem acılarıma son verebiliyormuşum.. Tabi pastoral bir şiir tadında da değil hani "çiçeklerde kendimi buldum kuş sesleri bana mutluluğu fısıldadı.."gibi; sadece güzel işte hayatım boyunca bir acının peşinden koşup gidemem ki.. Elbette unutulmaz elbette hatırlanır ama hayatı en azından tamamıyla bunun üzerine kurmak, yitirilmiş bir öykü arasına bu kadar sıkışmak; hayatını sonlandırmaktan başka nedir?

Zamanın ne çabuk geçtiğini fark ettim; yaşım el ve ayak parmaklarımın toplamını henüz geçmiş olmasına rağmen kısa çöpü çekmiş bir talihsiz olarak küçücük bir çubukla tüm dünyadaki en büyük deliği açma çabam tavşan-kaplumbağa misali olmadı tabi ki..
Tabi ki kaybettim.
Ama bu kaybediş sadece bir başlangıçtı esasında..Güzel bir başlangıç..
Tüzel kişiler olarak gerçek başyapıtlar ortaya koyabilmek...?

Merak edilen her sorunun cevabı gibi bunun da yanıtı zaman da gizli elbette..
Bembeyaz temiz bir sayfa yoktur insan hayatında hiç bir zaman..
Eğer olsaydı da çok çirkin olurdu kimse bir boşluğun içine doğmak istemez yeni pembe bir çocuk gibi..
Tekrardan kendimi bulmak istemek çok saçma olur mesela..
Ben benim; sende sen...
Bunu kim değiştirebilir? Neden değiştirelim ki bu şekilde devam etmek varken..?
Önemli olan şu ya da bu diye bir cümleyle de bitirmeyeceğim bu yazıyı, öğüt de vermiyorum neye isterseniz ona inanın ne isterseniz onu yapın hayat gerçekten kısa..
Ama öğrendiğim bir şey var çok kısa süre önce bir kitaptan.. Kısaca..Biraz üstünde düşünün bence..

"Ümit en son kötülüktür!Pandora'nın kutusu açılıp, Zeus'un içinde sakladığı bütün kötülükler dünyaya saçıldığı zaman, orada son bir kötülük kaldığından kimsenin haberi olmamıştı:Ümit. O zamandan beri, yanlışlıkla kutuyu ve içindeki ümidi iyi şans olarak yorumladık. Fakat Zeus'un arzusunun, insanların kendilerini işkenceye teslim etmeleri olduğunu unuttuk. Ümit kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır."(Nietzche)

Hadi kolay gelsin..

ölü günlükleri (üç)

2010-06-30T14:23:00.000-07:00

Yaşadığım ve yaşayacağım her şeyi bırakarak ilerl(-emi)yorum bu kez..
Çünkü git gide büyüyen bir çığa sahibim..
Her bir adımımda arkamdaki gölgeler artıyor..
Büyüyoruz..
Yerleşiyoruz dünyanın en dibine..
Asla biz olmuyor kimse; şu ve onun yanındaki ve şu düz saçlı kumral kız .. Ruhlar,sadece kendi yalınlığını ve sonsuzluğunu temsil eder..
Safıma kattığım her kurban,acı aynı zamanda; 'kaybedenler' olmayı bırakmış artık bir çoğu boşluğunda zamanın;hiç bir simge hiç bir anlam ifade etmiyorlar hiç bir şey için..
Suda boğulmaya başladığımız ilk saniyeler ciğerlerimize dolan su gibi acı veriyor burnumuzdaki yanık kokusu..
Kaç kişi fark ediyor bunu.. Nefes alamadığımızı...
HEY!!!
Hayat yok bu kuyuda atma adımını...
Kısa-uzun bir sessizlikten sonra ince bir damla sesi..Karanlık nemli ve yosun kokan..
Kaç kez hata yapıyoruz,yanılıyoruz,ilerliyoruz..
Düşmeyi seviyoruz..
Mazoşist ruhumuzu hep ringin ortasına atıyoruz ki en okkalı dayağı biz yiyelim diye..
Biz kimiz..?? Neyim ben.. Bu dünya için anlamım ne.. Kaybolsam arar mısınız beni..? Hiç durmadan,göz yaşlarıyla,unutmadan ne aradığını kocaman bir asır bile olsa ben öleli..?

Benliğini yitirmişler kulübüne hoşgeldin sen..
Avuçların terlidir,çekiniyorsun birazda,saçlarını düzeltiyorsun,uçuşan eteklerini tutuyorsun bir yandan da rüzgarda..
Halbuki bırak..
Yitirdiğini bulduğunun aksine;daha da yitirdiğin yer burası..
Saçların dağılsın,çıplak kalsın vücudun,gözlerinle bakma ve inatla sen iste kuyunun derinliğini aldığın nefesin her saniyesinde sayarak öğrenebilmeyi.. Ta ki kesilene kadar mavi gökyüzüyle arandaki bağlantı,kemiklerinde suyun beton etkisini gösterdiği ana kadar savaş hayatla..
O an ne kuyunun derinliği,ne saydığın saniyeler,ne de ıslaklığı değil elbisenin..Sadece büyük ve derin bir boşlukla karşılaşacaksın..
Heyecan yok!
Nefret yok!
Aşk yok..!
Selam... Yorulma kelimeleri anlamlı dizmeye.. Durma,gir içeri..

demek istediğim..?

2010-06-22T13:53:00.000-07:00

Hiç böyle karşılayacağım aklıma gelmezdi şimdi bakıyorum da epey yol katetmişim.. Beni bu hale getiren neydi,ne için bu gereksiz soğukluğum bilmiyorum ama gerçekten düşündüğümde kanım donuyor ruhsuzluğumu..
Bununla ilgili sorulan hiç bir soruyu yanıtlayamıyorum ; aksine beni daha fazla susmaya teşvik ediyor insanlar.. Susmak,uyumak,yıllarca belki yüzyıllarca senden bahsetmemek istiyorum ama olmuyor.. Günlük hayatın monotonluğunda,herhangi bir fotoğrafta ya da ufacık bir ses yanılgısında çıkıveriyorsun karşıma..
Acı da duymuyorum işin garibi biraz arabesk ama alıştım sanırım bu şekilde yaşamaya..
Neyse sana yazdığım bi kaç satırdan sadece bir tanesi bu şimdilik.. Ne sen bil ne ben sana birşey söyledim..
Yağmur yağıyor bardaktan boşalırcasına şimdi bulutlardaki açılan boşlukları dolduruyor hissettiğim tüm gerçeklikler bir daha dolana kadar en ufak zerresi şimdi onların içinde gizli..
iyiyim ben böyle..aynen devam..

ölü günlükler (iki)

2010-06-06T12:55:00.000-07:00

Böyle olması gerektiğini düşündük..En azından bir süre..İçimizdeki sıkıntı azalır gibi oldu..Ciğerlerimize hava dolarmış gibi,mutlu bir güne başlar gibi yağmur çisilder ya da rüzgarda yapraklar uçuşur gibi..
Ama cesaret gerektiren şeyi yapamadık,üzgünüm,kendim olamadım bu defa daha..Aynı şeyi belki milyonuncu kez tekrar ettik,aynı noktaya geldiğimizde hep caydırıcı yolu seçtik,kolay olanı,acılı ve sancılı olanı belki de..Antidepresan tadında arkadaşlarla,akşam üzeri sahil kahvehanelerinde ya da içimizde her yeni attığımız zarda düşeş gelmesini umarak inadına oynadık kumarı.. Acı,tatlı;sevgi mazoşist bir duyguydu,ruhumuzu kirlettik..Zehirledik kimliklerimizi..

Her okunan şiir kitabında kendin için bir şiir tuttun gözlerini yumarak sıkıca ve anlam yükledin üzerine..Gülümsedin..Bitmeyen bir fasıl,edilmemiş bir küfür,ağızdan henüz çıkmış bir tükürük kadar basit,sıcak ve tatlıydı bu birliktelik her birimiz için..Ama sıkıldık,tükendik,bittik..Olamaz mı?? Gayet tabi..
Son çare çıkışları kapattık,ışıkları söndürdük,ölümü bekledik..
Geldi de bence,söylenen her söz yapılan her konuşma bizi yalnızlığa götürdü biraz daha ve birbirimize baktığımızda farklı duygular içinde olduğumuzu anlayıp görmezden gelmek tamamıyla çirkinleştirdi hayatı..
özgürlüğünü çaldım ben senin sen hayata olan güvenimi..Çok korktum yitirmeye..Hata!Kayboldum ama sonra..Samanyolunda bir yıldızda gibiyim şimdi..Tüm yapay insanlar gibi bende yaşamaya çabalıyorum sadece..Hırs dolu değilim..Sakinim..
Yemek yiyip,bulaşıkları yerleştiriyorum,etimolojisini hiç araştırmıyorum bu geçmişimin..Hatırlamaya gücüm yok..Yittim ben..geri gelmek istemiyorum..kalmak istiyorum karanlıkta üşümek ve uyuyarak veda etmek istiyorum.
Hepsi bu..

Beady Belle - Game

2010-05-15T02:55:00.000-07:00

kısa çöp

2010-05-14T13:56:00.000-07:00

Kayboluyorum.
Siliniyorum..
Arıyorum erişemiyorum..
Şekil değiştirerek,cisim değiştirerek,beden değiştirerek var olmaya çalışıyorum..
Ama

Ruhumun ait olduğu yeri değiştiremiyorum.
Gün geçiyor
Bulunduğumuz kolaj içinde farklı tanımlar peşinde..

ölü günlükler..

2010-04-26T13:48:00.000-07:00

İşte ilk kepenk az önce çekildi.
Dışarıdan gelen uğultu gittikçe daha da çoğalıyor.
Git gide karanlığı seviyor odasında her an biraz daha -o-
Küçük bir kapı gıcırtısı..Bir kuşun son nefesini verirken çıkardığı sesten daha ince hem de..

Adımları sık fakat kararlı değil;gidip geliyor kendi ince çizgisinde.. Mandalin kokusu var burnunda,daha bunun ne anlama geldiğini bilmiyor..

Şimdi tam karşımda oysa..Tıpkı aynadaki yansımasına bakar ya insan.. İşte,evet,tam da öyle!

Kentin içinde küçük bir çekmece arasında kalakalan kara sinekler gibiyiz adeta.. Ve ne yazık,biliyoruz yaşam ve ölümü;fakat kararsızız bir o kadar yaşamakta.

Vazgeçeceğini sandım kuşkusuz yüzüne bakarken bu intihardan. Korkuluydu,belirsiz bir durağanlık yanısıra ve neyi nereye koyacağını bilemiyor gibi titriyordu avuçlarının içindeki ruhu,(duygusuz?!)..
Faydasız,hayat atölyesinde masallarla büyütüyorum yine yazımı.. Bu yazıyı bitirip çıkınca son kelimesinden gömüleceğim yalnızlık paha biçilemez benim için..

Hem de ne için bir bilseniz..

Gece epeyce bastırınca yıldızlar çıkmaz burda,biliyorum,belki de bu bile olabilirdi canını sıkan..

İlerledi.. İlerledi.. İlerledi..

Bana öyle geliyor ki tek istediği,rüzgara dokunmaktı,öyle de oldu zaten..

Balkonun kapısını açınca dağınık saçları savruldu,sürekli ve hiç durmadan eksiliyor ve hafifliyordu bedeni;her yanını sardı uykusuz gece..

Balkon demirlerini hissettiğimi hatırlıyorum..
Şimdilik gitti tüm anaforlar içimdeki..Durgun,kapkara,soğuk ve güvenli bir şey şuan düşündüğüm.Karanlık hiç bu kadar güzel olmamıştı ne de ıslak soğuk hiç bu kadar tatlı bir uyku..

Bir Nedeni Yok Yalnızca Öptüm..

2010-04-13T14:28:00.000-07:00

Biraz önce karşılaştım tekrar bu şiirle yine bir arkadaş sayesinde; öyle güzel ki hemen sizlerle paylaşmak istedim..Sevgiler :)

"Dudaklarım gerisin geriye çekildi; ağdalı bir sıvının ağır ağır örttüğü, korkunun biçim kazanıp ayağa kalktığı ve ‘hey bana bir şeyler söylemenin vakti geldi’ dediği zamanlarda bekledim seni; gözlerimi kapadım. bekledim. beklerken, özlemenin hangi geçitleri geçilmez kıldığını, hangi duyguların insanı hayata kazandırdığını, basite indirgenmiş hüzünlerin geceleri dinlenmeye müsait şarkılarla şahlandığını anlatamadım. evet, bilmiyordum. bilmiyordum, kelimelerden arınmış bir cümle kurar gibi sevişmeyi. sevişirken sözlük kullanıyordum hala. ama, seni seviyordum. ve sevdiğimi, sevgimi anlatma telaşıyla hata üstüne hata yapıyordum sana. sana yaklaşamıyordum. yasaklanmıştın adeta. çiğnemeye çalıştığım yasak olsan da, uzak dursan da, o korkunç şeklini korusan da, farketmiyordu hiçbir şey. küçük bir ateş. küçücük bir ateştin sen. sönmekten ürken bir ateş. bir su damlasıyla bütün görkemini kaybedebilecek bir ateş. aşkın mecali kalmamıştı. sessizce sokuldum yanına. acıyla irkildin. gülümsedim. gülümsememe anlam veremedin elbette. kimdi bu? ne istiyordu? tanımadığın biri. hatıralarını darmadağın etmeyi planlamış bir yabancı. fuzuli bir beden, karşındaki. usulca uzandım,

bir nedeni yok. yalnızca öptüm.

kimi geceler penceremden uzayı seyrederim. uzayın adını ben koymadım. uzayın adını yıldızlar, gezegenler kendi aralarında kararlaştırmışlar. rahatlatır beni o. bütün yağmurlar, uzayın derinliklerinden gelip yağar diye düşünürüm. yağmurlar başka galaksilerden gelip yağar. romantizme uyum sağlamak için de değil. öyle. işin gerçeği budur. yağmurlar, bu dünyaya ait sanma. bembeyaz bir yalnızlığın olmalı senin de. lekesiz bir yalnızlık. lekelenmeye müsait bir yalnızlık. tedirginliğini buna bağlıyorum seni seyrederken. pişmansın. pişmansın kapıp koyveremediğin için sanki. elinde olsa, avaz avaz bağıracaksın sokaklarda. ‘neyim ben? ! ’ diye haykıracaksın. olmuyor tabii. olmuyor. sıyrılır gibi lüzumsuz bir yerden, sıyrılıp kendi affına sığınıyorsun. beni anlayacağın günler gelecek. beni de göreceksin. benimle tamamlanacak bir şeye benziyorsun çünkü. korkma lütfen,

bir nedeni yok. yalnızca öptüm.

çocukluğumdan söz etmek isterim sana, eğer sıkılmazsan. bir gün otururuz evde, ben sana hayatımı anlatırım dakika dakika. kaç yaşımdaysam, o kadar yıl sürer konuşmam. çay pişiririz. çaydanlığa su yerine votka koyarız sen dilersen. sonra da sen anlatırsın: sevdiğin filmleri, sevdiğin parçaları, sevdiğin canlıları, sevdiğin... hep sevdiğin şeylerden konu açarsın. ben sıkılmam. ben seninle sıkılmamayı seni ararken öğrendim. seni hayal ederken keşfettim sıkılmamanın azametini. bir insan, bir insanı sıkamaz. bir insan canı isterse sıkılır. hacimler açarım sana içimde, dolman için, oraya akman için. hacimler açarsın bana; çağlayarak gelirim. endişelenmen gereksiz,

bir nedeni yok. yalnızca öptüm.

olması gerektiği kadar fedakar biriyim aslında; daha fazlasını umma açıkçası. endişelerim, ideallerim, halletmeye çalıştığım meselelerim var. başkalaşmaya çalışıyorum. gözardı edilmiş tutumlar edinmek hoş. değişmek, hiç de zor değil. yalnızca özgür olabilsem, sorun kalmayacakmış gibi sanki. anlaşılmak istiyorum: sevdiğim bir şarkıyı herhangi biriyle paylaşırken aynı duyguları hissetmek arzusu bu. evet, tıpkı bu. sese, ahenge kapılırken, kendini müziğin ritmine verirken yanında bir diğerinin olabilmesi; görkemli bir anda birlikte sadeleşebilmek. birlikte dansedebilmek gibi. sen hastayken başucunda birinin sabaha kadar oturması gibi. arada bir alnındaki teri silmesi, üstünün açılmamasına dikkat etmesi gibi. bir başkası için hayatta kalma çabası gibi sanki. ölmek için değil, yaşamak için uğraşmak gibi. ummadan, hayal etmeden, sıradan, olduğu gibi.doğal. ve ciddi. ciddi ciddi hayatla mücadele edebilme gücü. bu gücü yanyanayken yaratabilme yeteneği. ben bu yeteneğin bir parçası olarak sokuluyorum sana. masallarla geliyorum. efsanelerle geliyorum. herhangi bir insanın birikimiyle geliyorum aslında. artniyetsizim. inan,

bir nedeni yok. yalnızca öptüm.

bazı sorulara cevap bulamadım; kuşkusuz gerekli de değildi bu. soruyu soru halinde bırakıp sahici yanını korumaya çalışmam, cehalet mi sanıldı acaba? ! bedenlerin bedenlerden istedikleri, ruhların, ruhlardan çıkarttıkları, karşılıklı acıların birbirlerinin etkisini arttırdıkları vakitlerde düştün aklıma. aklıma yayıldın. ne kaybedebilir, ne kazanabilirdim ki artık: ortadaydım işte! bir başkasının mal varlığına dönüşmeden yaşayabilmenin yalnızlığıydı bu. hayır! melankoli diye adlandırma bu durumu; ortak bir açı yakalayamama sorunu galiba. her kadın gibi doğurmak hevesi, her erkek gibi dağların doruklarında biraz gözden ırak hüzünlenme denemeleri aslında. kusura bakma, kafam biraz dağınık,

bir nedeni yok. yalnızca öptüm.

insan inandığı şeyler uğruna muhteşem hatalar da yapabilir. kızmamalısın. darılmamalısın eğer bir kardeşlik varsa aranızda. sevgi, hoşgörü takıntıları da değil. bir elmanın kırmızı olması, bir gülün öyle kokması, bir derdin halledilmesinin ardından gelen ferahlık kadar sıradan ve güzeldir hata yapmak da. aşka çılgınlığın yakıştığı çağları neden unutalım? neden tarihin çuvalına tıkalım tatlı serseriliği, az biraz sergüzeşt olmayı? ! ılımlılık mı kurtaracak insanlığı? alttan alma mı örtecek bunca çirkefi, zorluğu, belayı? demokrasi, senin saçlarından güzel olamaz. senin yüzünden daha güzel olamaz krediler, faizler, repolar, tahviller. dünyanın en uzun gecesi 21 aralık değil, beni terkettiğin gecedir. beni üzdüğün, yorduğun, yıprattığın gecedir. bir kabahat mi gerçekten kendi dışında birine hayranlık beslemek? ! gerçekten kırıyorsun beni,

bir nedeni yok. yalnızca öptüm.

birinin peşindeyim ben; tanımsız bıraktığım birinin. sessizliğin doyurduğu, biçimli ve endişeli birinin. düşüncelerimi zapteden, kelimelerimi korkutan birinin. yanında huzurlu uyuduğum, mutlu uyandığım birinin. onunla olmakla, onunla birlikte yaşamakla gizli bir gurur duyduğum, asla kıskançlığa ya da sahiplenmeye dönüşmeyen bir tutkuyla bağlandığım birinin. onu arıyorum göğe her baktığımda; bir melek gibi uzanıp yüzüme dokunacağını tasarlıyorum. bütün aşkların payına düşen şiddetten arınmış, başkalarına aynı/ birbirimize farklı koktuğumuz bir sevginin yolu bu. cesaretimi ondan alıyorum pervasızca ve yine ona ben cesaret veriyorum mücadele ruhunda. bir sır gibi saklıyoruz misafirliğimizi. hüzün bitince geri döneceğiz çağımıza. insanlığa karışmaya hazır yapışık kalpler taşıyoruz aşkımızda. bizim aşkımız hakikaten beden gücü gerektiriyor akıl kadar. yapacak çok işimiz var. dövüşecek çok düşmanımız var. kucaklayacak çok arkadaşımız var. bizim sebebimiz bu. bizim fazlalığımız bu. belki de iksirimiz. kanayan yüzlerle çevrili bir gezegende, fırtınaya karışan bellek tozlarımızla, erdemlerimizle, ideallerimizle ayaktayız. yalan söylemiyorum

bir nedeni yok. yalnızca öptüm.

evet, sen de isterdin sanırım huzurlu yaşayabileceğin bir hayatın planlarını yapabilmeyi; kolaya indirgenmiş, biraz fazlayı aşırılıkta aramayan, ölçülü bir heyecanla kritersiz bir maceraya aday kahraman olmayı. “rüzgara dur, yağmura yağma, mevsime değiş” demeyi; doğru, hepimizde biraz tanrıyı kıskanmak var galiba. bütün günahlar da buradan kaynaklanıyor adeta. hırslarımızın, çekincelerimizin odağı burası. kazanmaktan çok, kaybetmeyi göze alabiliyoruz. çikolata bile kurtlanabilir. dondurma erir. çiçek solar. galiba önemli olan, onları yerinde yaşamak, yerinde korumak! birer hatıraya dönüşseler bile! kaç ölüme kaç doğuma şahit olduğunu hatırlayabiliyor musun? sevmek, ifade edebilmek kadar, ifadeyi unutmamaktır da.

şimdi sessizce uzaklaşmalıyım. çünkü beni anlamadığını, anlamak için uğraşmadığını, hatta bunu önemsemediğini biliyorum. aynı otobandaydık ve birimiz birimizin yanından geçip gitti. hafızasızlığı, gurur saymanın adil yanı! . hangimiz süratliydik; önemi kalmadı. hangimiz daha özveriliydik; bunun da.. umarım mutlu olursun. bunu bir çöküntü anında da söylemiyorum. hiç kimse aldatmadı ötekini; yalnızca böyleydik işte! . yüzüme öyle bakma nefretle,

bir nedeni yok. yalnızca öptüm.

benden uzaklaştıkça, bana ait olandan yakanı sıyırdıkça rahatlayacağını, herşeye yeniden başlayabileceğini sanıyorsun. kimbilir, doğrudur belki de! . adımın yaşamadığı, adımın özlemle anılmadığı yerlerde kime umut verebilirim ki zaten? romantizmin tehlikesi büyük! romantizmin tehlikesi büyük! romantizmin esrarı büyüleyici! romantizmin kanına girdiği insanlar bencil ve hırslı!
ben seninle birlikte yaşlanabilecek kadar erken yola çıkmayı istemiştim; maceramız uzundu çünkü. maceramızın tahakküm altına alınamayacak kadar mükemmel olması, donanımımızla ilişkiliydi. ynni, sen ne kadar sevecensen, ben ne kadar yıpratıcıysam.. o da o kadar mükemmeldi. özveri denebilir buna. evet, buna özveri demek beni mutlu ediyor. insan, özverinin çocuklara ad olarak verilebileceği bir dünyada tanımını kaybediyor. bu kaybedişteki kaosun ritmiyle çekiliyorum sana. sen bir mıknatıssın şeffaf ve ben, çekilirken sana içimdeki alelade metal parçalarıyla, kan şekerim düşüyor, ağzım düşüyor, ellerim.. en çok da ellerim düşüyor! . sakın ha üstüne alınma,

bir nedeni yok. yalnızca öptüm.

ben seni kırmak için yaratılmadım. uzun zamandır seni planlıyorum haksızca; cezalandırılacak kadar mı yabancı, tanınmaz ve suç yüklüydüm? ! belki; seni çok yıprattığımın, bıraktığımın elbette farkına vardım, ama herşey mi benim aleyhte varoluşumla açıklanabilir? ! beni, başta sana olmak üzere kimliklere karşı saldırganlaştıran koşulları tek başıma ben mi oluşturdum? seni kaybettim. bunu biliyorum. seni kaybettiğimi sen çekip gitmeden önce de biliyordum. ortadaydı. bedel ve kefalet ortadaydı.. senin hakkında bir satır yazmamaya çalışmamın nedenini hiç düşündün mü? ! sana ait olanları içten içe koruma uğraşı mıydı sanki bu: kuşkusuz. hala da saygıyla ağlıyorum. büyük bir tesadüfe yenildim, büyük bir eksen kaymasıyla, sihirbazın şapkasında sıkışıp kalan tavşan gibi,

bir nedeni yok. yalnızca öptüm.

elbette kızıyorsun bana; belki en çok da bu zayıflığıma kızıyorsun: tedirginliğime, seni kaybetme endişeme, telaşıma, şaşkınlığıma, titreyişime, ürpermem, anlamlarını anlamamış kelimelerle yetinmeme, müzakerelerde bulunmama, buhranların yorduğu bir gençlik yaşamama, bilincimi sana yönlendirmeme, sürekli sürekli içmeme, kelimlerin kifayetsiz olma durumuna, vesaireye vesaireye.. inadıma öfkeleniyorsun. seni bırakmama, seni özgürlüğüne salmama hiddetleniyorsun. bu da aşk işte! bu da entrika! bu da soysuzlaşmanın, aşkın getirdiği dalaveralarla kendine kilitlenmenin başka bir çeşidi! peki anahtar nerede sevgilim? ! peki anahtarın üzerindeki yivler kimin eseri? ! dur, dur, bağırma,

bir nedeni yok. yalnızca öptüm.

bunlar da geçecek şüphesiz. seni unutmama kaç yüzyıl kaldı ki.. bir küsme, bir burulma biçimiyle gidişinin ardından şehrin gri cephelerine fevkalade ağır bir el bombası gibi düşen bunaltının bıraktığı korkunç acının unutulmasına kaç yüzyıl kaldı ki.. yaralandım. bütün noktalarımdaki nöbetçiler de yaralandı. çığrından çıkmış bir ayaklanma gibi ağlamakta yalnızlığım. bir gerçek aramıyorum felakete. bir bahne göremiyorum arkadaşlarımın beni teselli etmek için söyledikleri kelimelerin hanesinde. ama yokluğunu doldurmuyor sevda siyasetinin hançerleri. ama bilemiyorum yağmurun ardından artık hangimiz suçlanacak.. eğer hissediyorsan,

bir nedeni yok. yalnızca öptüm.

ben sende ardı arkası kesilmeyen bir korku sevdim. ben bir cüce çocuk sevdim sende sıska. şiddetli ve hayret uyandıran manevralarla kendi kanına olan saplantılı aşkını sevdim. o rutubet kokan loş yüzündeki kanalizasyonları, az kelimeyle kurduğun cümlelerdeki gizli soru işaretlerini, barlardan çatlak bardak gibi atılmayı beklemeni, serserice patlamalarını, yuttuğun toplu iğneleri ve bir film hilesi hissi uyandıran utangaç hasret pozlarını sevdim. dokunamadım sana. parmakuçlarım neşterdi çünkü. kırılan bir kemiğin sesiyle veda ederken,

bir nedeni yok. yalnızca öptüm."
Küçük İskender..

Hiç Birşey-Değildir-Ki-Aslında..

2010-04-03T08:52:00.000-07:00

Bir başlangıç mı yoksa bir sonuç mu bilmiyorum ama ; bir şeyler gelişti ve oldu... Artık ne bir kesinlik hissettiğim ne de belirsizlik..Siyah ya da kara,uzun ya da kısa değil.. Ortada da olmasına gerek yok.. İfade edilemeyecek kadar garip şu yaşadığım şey.. Tek bildiğim 'koyver gitsin..' kafasındayım şuan.. Yeni bir evre bu..Kızmıyorsun,kırılmıyorsun.. Olabildiğince mutluyum böyle.. Sanki milyon parçalık bir puzzleda köşeleri oturtmuş;parçaları renk skalasına göre ayırmış;sadece izliyorum oluşacak portreyi uzun uzun.. Kural yok,madde yok,kaldırma kuvveti,sabun köpüğü veya makine flaşı yok.. Gökyüzü derinliği gibi en enginlerde,derinlerde toz zerrecikleriyle aynı sınıfa koyup hiçbirşey sayabilmek kendini ve egolardan,komplekslerden,hırstan ve aşktan soyutlayabilmenin rahatlığıyla gevşemek.. Bu bir süre sonra ne kadar tanıdık ne kadar ılık ve ne kadar gerçek gibi geldi bana böyle..Hayat bir melodi,bir kuş kanadı, bir zeytin dalı değil.. İçinden,ruhundan,kalbinden fışkıran renklerle somutlaşıyor adeta.. Yani öyle ki yaprak bi' dokunduğunda yeşil;bi' dokunduğunda sarı..Bulut sen bakınca beyaz gibi sanki..
Dünyayı en baştan yazıyormuşsun gibi.. Hiçbir beklentin karşılıksız kalmaz eğer bir beklentin yoksa.. Toz pembe de değil,uçuk kaçık da.. Bir kaportacıda arabanın kiri pası içinde ellerin vıcık vıcık yağlı.. Bunlarında bilincindesin ama.. Ve press yağına ya da bir vida için pastaya daldırmak üzeresin parmağını..Aynı anda bir ressamın milyonlarca renkten en canlısına daldırıp elini hızla yapıştırması tuale.. Parmaklarının arasında kalan parçacıklara aldırış etmeden elini uzatmak karşındakine..
Yine nerden nereye geldim.. Ama öyle garip duygular içerisindeyim ki hangisini anlatsam bilmiyorum.. Acıyı hisettiğim zaman kadife kumaşın o iç gıcıklayıcı güzelliği geliyor gözümün önüne.. Hayır.. Biliyorum diyeceksiniz ne alaka ama öyle.. Çok ama çok farklı duygular içerisindeyim.. Sürüklenmiyorum.. Sürüklüyorum duygularımı birazda.. Sevgi ben hissettiğimde açık mavi.. Aynada gördüğüm aksim değil ben yaşadığımı hissettiğim de yaşıyorum..Parmağım kanadığında gerçek,akan kanın sıcaklığı.. Hayat hep akıp giden nehirler boyunca.. Ve aşk hiç bir zaman çözemediğim gerçek anlamda.. Nerde nasıl? Hangi anda..

Anlam Aramak Boşuna..

2010-03-20T16:26:00.000-07:00

Bugün yazdıklarımını hiç bir anlam ifade etmediğini düşündüm. Ağız dolusu savurdum ordan oraya kendimi. Duygularımı hiç bir zaman... Gerçi,yine aynı şeyleri yapıcam ya..
Yine gizli saklı kelimeler,farklı anlamlara bulaşmış adeta çamurumsu kirliliğe bürünmüş gerçek duygular ve hiç bir zaman gerçekleşmemiş ve asla olmaz gözüyle baktığım bir kaç hayal.
Hep bir sandık içine sıkışmış naftalin kokulu sözcükler. Benim için herşeyden değerli fakat; -belki de- kimse için her hangi bir anlam ifade etmeyen kelimeler. (Olsun ben böyle de mutluyum.)
Somutluktan uzak bir yarı yaşam? Bazen bir anafor hali.En dalgalısından. Gerekli olan bu kanımca..!

Eeeeh.. Yetti be! diyip sövemeyip bir güzel.Bu da böyle olsunlar yarım yamalak insanın çokca sinirini bozan.
İnatla gökyüzünün rengine bulanan dumanın o sinsiliğini seyretme isteği,gece karanlığının gölgesinin enteresan güzelliği..
Şimdi kapatıp gözlerimi ya alkolün kanda karışan sıcaklığını hissedesim var;veyahut apliğin gölgesinde çıkardığım garip şekillerle beynimi içten içe öldürüp aralıklı uykuya dalacakken hafif soğuk algınlığıyla rahatsızca kıpırdanmak pofuduk yastıklarımın üzerinde.
Gördüğüm herşey bana eskiyi anımsatıyor.Herşey tozlu bir raf fluluğunda ve batık gemi enkazı gibi;neden bilmem..
Koyverdim zihnimi;kendimi cırtlak pembe ojelerimle bu yazıyı yazarken buldum. Ne ben bir halt kazandım bu yazdıklarımla ne de içimi döktüm şuracığa bir kaç kelime birşeyler anlattım..!

Ama belki bi gün avazım çıktığı kadar haykırır bağırır çağırır rahatlarım tüm gerçekliğiyle..Kimbilir işte..

Martılar Nereye Saklanır Kar Yağarken...?

2010-01-26T11:12:00.000-08:00

Havada uçuşan kar taneleri en ufak rüzgar esintisinde dans ediyorlardı..Sanki hiç birimizin duyamadığı melodiler dolaşıyordu etrafımızda..Biz geçip gidiyorduk..Aslında beyazlara büründüğünde her yer mutluluktu birazda kimimize için..

Evden heyecanla çıktı.Ellerini ceplerine sokmayı düşündü ama yok;Güneş o kadar etkisini yitirmemiş olsa gerek..İlerlerken yolunda düştü gökyüzüne.Kısa bir zaman diliminde ters döndü sanki yer küre..
         Herşey değişti..Daha az yürüyordu..Üşümüyordu da artık..Kahkahası bir bebek kahkahası,Gökyüzünde bir tüy kadar yumuşaktı şimdi..
          Aynı dünyaydı yaşadığı farklı bir kanatla..Endişeyle gözden geçirdi her tarafı ve sabitlendi sanki o an..Herşeyin başlancı mı sonu mu bilemedi..
         -Duyduğuma hala eminim o tatlı melodiyi..-
         Fısıldar gibi yavaşça..Başka sesler arama sözcüklerine Sen'im ben..Bir girdaptı adeta..Bulutun içine hiç korkmadan,hissederek rüzgarı daldılar..

Süzüldü bir çift kar tanesi yavaş yavaş;dokundu toprağa.Ve koskoca evrende küçücükken hem daha,kayboldular,yerlerine açan bir küçük kardelen bırakaraktan..

Ve sonra..

2010-01-16T13:51:00.000-08:00

Bildiklerin duymak istemediklerindir kimi sefer..Ve sana öğretilenin aksini yaşamak istesen de yaptıkların hep o yana sürükler seni..Kendini hep aynı düşüncenin çemberinde bulursun tekrar tekrar bir döngü gibi..

Çıktım ve kısa bir yürüyüş yaptım bu akşam üzeri..Kendimdeydim elbette ama başka biri vardı sanki yerimde..Sokaklarda dolaşırken bir şey vardı aklımda iyi veya kötü olduğunu bilmediğim..

Yağmur damlalarının çişiltisi,ayaklarımın altındaki kuru yapraklar..Öyle güzel bir zaman dilimi çalmıştım ki hayattan uyanmak istemiyor gibiydim..Ne hüzünler,ne mutluluklar..Ne çok duygu saklıyordu nefesimle ısıtmaya çalıştığım ellerim..Bu yolu kimbilir kaç kez geçtiğimi düşündüm.Ben artık biraz daha farklıydım.Evet!Ve vardı kendime göre sebeplerim.Kimseyi yargılamadım içimde..Sadece yürüdüm..Öylesine..

Kulağımda akşamdan kalma bir enstrümantal dönüp dönüp duruyordu sürekli..

Hiç bir yapaylık barındırmayan sade duru saf bir müzik..Zaten en çok bu havalarda dinlenir nedense..Ya da bana öyle geliyor bilmiyorum.

İlk kez sakince mutlu olduğumu farkettim.Çok başkaydı ama sanki ağlayacakmışım gibi bir his zaptetti beni..Kurtulamadım..Bunu istemedim de..

Hiç bir anlatım barındırmayan bir yazı oldu belki bu kendi içinde;ama öyle ki ben bunları yazarken adeta parmak uçlarımda hisettiğim yağmur damlasının sıcaklığını,kulaklarımı kestiğini düşündüğüm fırtınayı ve ıslak paçalarımın soğukluğunu anlatmış da sobanın kenarında uyumuş kalmış gibi huzurlu hissediyorum kendimi..

Köpük Balon, Şeytan Uçurtma..

2009-12-21T16:43:00.000-08:00

Ne istediğimi bilmiyorum(?!);ama ne istemediğimi biliyorum..Onları istemiyorum...Gitseler sessiz sedasız..Gerçekçi bir şekilde,dolandırmadan..Halbuki tek tek dokunuyorum acılarına..Dinliyorum,özümsüyorum..Tekrar,tekrar..Sevimsiz ,yüzünde hüzüne benzer bir yalanla gezen kimseden de nefret ediyorum..Bana gözleri yalanın de ötesindeki şeylerden bahsediyor..Ama gülmüyor..Asla gülmüyor..Belki baygın bir sarhoşlukla biraz tebessüm ediyor yalnızca..Bu..

Saate bakıyor sık sık..Yetişmesi gereken bir yer varmış gibi.

Oysa yok..Bineceği son tren kaçtı bir kaç zaman önce..

Hepsi bir arada ruhumu parçalıyor..Bölüşüyorlar sembol parçalarını.

Bir yerlerdeyken mutluydum ben..Sevinçlerim vardı;gülümsüyordum.Kaybolmakta şimdi.Kimse bilmiyor oysa..

-Bildim-sanıyorsun değil mi??Tanıyorum sanıyorsun.Farketmiyorsun yakınlaştıkça uzağız aslında..

Kısa anlar benliğim..Bir yağmur damlası,belki elinde kalan mandalina kabuğunun kokusu,üşüyen ayaklarını ısıtmak için battaniyeye sarılışın..Hep küçük anlarda yaşıyoruz zamanı..

-Şeytan ayrıntıda gizli-diye değil.Basit şeylerin gerçekten değerli olduğunu bilerek..

Çocuk..Seni beklediğim o kışı hiç unutmadım ben..Her yerdeydi kar taneleri;sokak lambası,gece ve ben kaldık milyonlarcasının altında..

O kışla büyüdüm sonra..Sen geldin..Bütünlendik..İlerledik adımlarımızda..

Büyüdüm mü sorusunu hep yineledim kendime..Kandırıyordum apaçık..Kandırıyorum hala aslında..

Bitmek bilmeyen ümidim tükenmekte ne yazık ki..

Ne bana ilham veren melodiler ne de uzun sohbetler dolduruyor sözcüklerimi..

Şimdi sorsalar hiç bir şey diyemem bu yazı hakkında..Ben size ne anlattım..Siz kim bilir neler çıkardınız kendi denizinizde..

Yine bir kış akşamı şimdi..

Aynı hislerle aynı düşünceler..Lakin..Farklı bir pencereden,yine aynı battaniyeyle fakat başka sokak lambasını izlemek..Artık sen -ebediyen belki-varsın..Kar yok hem..Yağmur eritiyor yüreklerdekileri..

Ben miniminnacıktım o zamanlar..Kocaman bir kız oldum şimdileri.. (?!)

2009-11-01T16:01:00.001-08:00

Bir an..
Saat tik - tak'ları,radyomun gramafonik cızırtısı,cama düşen damlaların pıtırtıları bir an için durdu..Küçük bir an..
Nefes verip de alamayacak kadar kısa bir an;göz yaşlarımın incecik aktığı kadar uzun hem de..
Sonra yanımdan geçip uzaklaştı sanki dünya..Boşlukta kendime yer edindiğimi fark ettim..Düşünmek hiç bir anlam bulamıyordu.Donup kalakalmak ve ellerindeki ıslaklığı fark edip avucundakinin tuzuyla birleştirmek gökyüzünden inen taneleri..Sonsuza açmak parmaklarını..
Rüzgarın saçlarını dağıtması;toplamaya yeltenmemen bile..Ve hala cümle kurmaman;kızıp yarım yamalak küfretmen kendine..
Bunların hepsi kaç anlam eder o koca yüreğin içinde?!
Hangisinden ne anlam çıkarırsın?Ne bulmaya çalışırsın beklediğin nedir peki aslında?
Ve uyanırsın uykundan sabah hiç bir şey olmamış gibi..Kaybetme korkunu arka planda bırakarak..Bencilliğin bastırır içindeki sesi..-yapma-diye fısıldar sana..egoların günlük yaşamında beynine yer edenlerdir.Tabularındır.Yaparak değil de ezbere öğrendiklerindir?!
Yaşadığın hayat senin sanırsın..ki..Yanılırsın..
Senin olan tek şey gecede kalan fırtınadır..Yaşamının tam orta noktası budur işte..

İlk bahar Sonu Yaz başı...

2009-10-14T11:56:00.001-07:00

Her şey bir önceki gün gibi başlıyor gibi gelmişti..kalktım,toparlandım,kahvemi hazırladım..
Yüzümü yıkayıp aynaya baktığımda komik tiplemeler yapıp kendimi gülümsettim..
Ve alkışlarlarım eşliğinde sahneden indirdim ruhumu..

Hafif bir müzik geliyordu balkonumdan bunu bir yerde daha önce duyduğumu düşündüren birbiri arkasına su gibi akıp giden melodiler..
Elimde kupam ilerlerken zeminin sıcaklığını hissetti ayak parmaklarım..
rengarenk bir dünyaya adım atışım böyle başladı benim..
Ruhum geri dönüşümü kutluyordu..
Kendimi yüzümde koskocaman bir gülümsemeyle selamladım..
Kendime gelme vakti gelmişti artık..

Penceremi kapatalı çok uzun bir süre olmamıştı belki ama kendime şans vermediğimi;kapalı bir pandora kutusu olduğumu ve önemli olanın hayat olduğunu..
Hepsini bir bir geçirmiştim beynimden..
Bir ayrılıktan kimse ölmüyordu..
Eninde sonunda bir yerlerden tutunup devam edilebiliyordu..
Ve gökyüzü yine mavi yine güneş parlaktı..
İçimdeki çocuğu salıp balonuyla uçurdum bugün..
Kendine ait anlamlar aramak bir çocuk için ne kadar zor olabilir düşünüldüğünde..
Geçmişini silmeden.kendini kaybetmeden;aslında kendin için yaşadığını bilerek ve çevrene problem sıkıntı,üzüntü değilde;rengarenk bir hayat katarak onlarda var olmak..
Benim ruhum buydu işte..

Şimdi penceremden içime;kendime bakıyorum.
İşte bu gittikçe gerçek..
İyileşiyor iyileştikçe kanatlarımı biraz daha geri kazanıyorum.
Ve asıl unutmamam gereken şeyi iyi biliyorum artık..
Bunu saklıyorum:)
İnsanın hayatta tutunacağı pek çok şey var..
Bugün bana bunu gösteren kişilere binlerce kez minnettarım..
Her şeyin bir önceki gün gibi başladığı olmamıştır hiç bir zaman:)
İnsan her uyandığınsa yeni bir aydınlığa gözünü açar ve ilk kendine 'merhaba' der farkında bile olmadan..

2009-10-12T13:04:00.000-07:00

Her zaman ki gibi başladım yine bugüne..
Kalktım yüzümü yıkadım,giyindim,hafif bir makyaj;tak kulaklıklarını da vınnn..
Üst geçite doğru ilerledim..Hızla merdivenleri çıkarken;birden duraladım..Yüzümdeki gün ışığının sıcaklığını hissettim..
Yavaşça korkuluklara dokundum sıcacıklardı..Köprünün altından sayısız aracın hışırtısı içinde..Gün bana selam veriyordu..
Kimse farketmiyordu..Gündelik hayatın ritmiydi bunun şatafatlı ismi de..Karşımda biraz ileride güneş ve deniz birbirleriyle dans ediyorlardı ışıl ışıl kulağımdaki o güzel melodiyle..
"when marimba rhythms start to play dance with me, make me sway.. "
Hatırladınız değil mi o şarkıyı;mutlaka hatırlamışsınızdır..
Yetişeceğim bir yerim yokumuş gibi ağırdan alarak adımlarımı o şekilde ilerliyordum yolumda..
Kendimi bi anda bambaşka düşüncelerin içinde buldum metrobüste koltuğumda oturup dışarıyı izlerken..
Ne aklım ne de kalbim bu şehirde değildi o sırada..Bu yaz İstanbul'a geldiğimden beridir hep birşeyleri düşünmeyi erteliyordum sıklıkla..Daha sonra hep ama hep daha sonra..
Ne olursa olsun İstanbul'dan ayrılmayacağımı düşünürken bu yaz başına kadar..İzmir seyahat biletlerini alıp o otobüse bindiğim andaki duygularım hiç çıkmıyordu aklımdan..Bir kentte yaşayıp diğerini özlüyordum yanı sıra..Kalbim ikiye parçalanmıştı sanki..Çünkü ordaki insanlar öyle gerçek öyle cana yakındılar ki kendimi bulduğumu farkettim onların yanındayken..Geçmişimi hatırladım..Tivist çekirdekli gece oturmalarını,mangal başında rakı sohbetlerini,ev ekmeklerini (Her motor geçişinde beni gülmekten öldüren anneanne isyanlarını.. ) ve dahası..Bu yüzden gelecekle ilgili planlarımı biraz da İzmir'e doğru kaydırdım..Ama bunlar sadece plan..Kim bilir daha ne çok şey değişecek ve zaman ne gösterecek ilerisi ile ilgili..
Ve belki saçma gelebilir ama nereye ait olduğumu artık daha iyi biliyorum..Ben kesinlikle İzmir'e ait bi kız çocuğuyum..Her ne kadar yıllardır burda olsam;burda büyüyüp yetişsemde..Toprağından mıdır;havasından,suyundan mı bilinmez..Beni oraya çeken birşeyler oldu hep..
İzmir..Hatta tüm ege ve oranın insanları bambaşkalar..
Yol boyunca kendime ayırdığım zaman içerisinde..Elimde okumaya hazırlandığım kitabım,yüzümde şaşkın bir gülümseme ve nedense birazda gözlerim dolarak bunları düşünürken yakaladım kendimi..
Sonra dalgın dalgın yerimden kalkıp metropol kalabalığını yararak ilerledim;düğmeye bastım;indim..
....
Saate baktım ki gelmem gerekenden çok daha erken bir vakitte okuldaydım..Hızla fakülteye girdim..Defalarca gördüğüm oymaları koca koca tabloları yeniden göz ucuyla inceleyerek ilerledim..Ve bulduğum ilk banka iliştim..
Biraz önceki o derin düşüncelerden hiçbiri aklımda yoktu şuanda..Şuan bende diğer insanlar gibi günlük hayatın monotonluğuyla beraberdim..

İşte En Zor Yazı

2009-10-11T12:03:00.000-07:00

Selam,
İşte başlıyoruz..Bi hevesle daldım ya biraz heyecanlıyım..Uzun zamandır yazıyorum ama yazılarımı hiç kimseye okutmaya yeltenmedim bile.Şimdi nerden esti de blog açtın gelmiş burda 'benim de söyleyeceklerim var'diyecek olursanız-ki derseniz hak veririm- sevdiğim bi arkadaşımdan ilham alarak başladım şimdi ben bu işe..
Yazılarını tek tek özenle okudum ve dedim ki simge senin aradığın şey bu yapmak istediğin şey bu..Hadi bakalım bi girişiver..İyi de oldu bence..